|
To może pomyłka, mówiłem sobie, patrząc na chleb; ale był tak apetyc... |
||||||||||
|
||||||||||
|
I wyciągały do starca rączki owe dzieciny krzycząc: Staruszku, weź nas z sobą! I rzekł Szaman: Gdzież Was zaprowadzę? Oto ja idę w drogę śmierci; chcecież, abym was wziął i ukrył pod płaszczem i wysypał was z poły mojej przed Panem Bogiem? Odpowiedziały mu dzieciątka: Weź nas i zaprowadź nas szerokiemi gościńcami aż do matek naszych BALLADYNA Jeżeliś pełny męstwa i zapału, Jeśli chcesz kiesy po wierzch pełnej srebra; Idź na ten wzgórek, niech ci trupie żebra Będą drabiną, postronkami włosy GRECY Helena!! 151 POWRÓT ODYSA DRAMAT W TRZECH AKTACH 152 RZECZ DZIEJE SIĘ NA WYSPIE ITHACE 153 (AKT I] PODWÓRZE W ZAGRODZIE ODYSA (Mrok zapada) (Ze wstrętem) Posiniał (Wstaje odeń) Łeb posieczon zwisa 29 ROZDZIAŁ XII A gdy przyszli pod dom wygnańców, usłyszeli zgiełk wielki, i śmiech, i wrzaski, i szczękanie kielichów i brudne pieśni; a stanąwszy Szaman pod oknami słuchał, nim wszedł do tej jaskini nieszczęścia (zatrzymał się wpatrzony we dwór) (teraz się zbliża) Szczelnie zamknięty teraz wyżeł musiał sobie widać przypomnieć niedawny pobyt w zwierzyńcu, zdjęła go nadzwyczajna żałość, którą też zaczął wyrażać jękami wycia i skowytu Już się byli zeszli wszyscy borowi i każdy z ciekawością oczekiwał widowiska oduczania wyżła od polowania na kury domowe Ha a jeszcze warto Dać mi jabłko do ręki, a z dzwonkową kartą Będę chodził po świecie jako ze zwierciadłem Patrz, biedaczek mdleje Czy wódz wrogów wzięty? GONIEC Widziałem sztandar Kirkora zatknięty Na małym wzgórku, gdzie rosną trzy brzozy; A trupów szaniec urosł tak wysoko Około niego, że my pełni zgrozy, Ani wziąć wodza mogliśmy na oko, Ani przestąpić umarłego wału Wyszedł, a za drzwiami jeszcze słyszał wielki gwar niewieści zmieszany teraz z tryumfalnym poszczekiwaniem Asa PENELOPE (pojawia się na schodach) (z łukiem w ręku) DRUGI ZE SZLACHTY A ja mam pół ula Była to zarazem jakby ilustracja ogólnego położenia stron walczących Kto przygnie łuk siłą, założy bełt: i grotem pierścienie przerzuci, ten mąż mój WDOWA do Balladyny A powiedz: matulu bo twojej matki, nie nazywaj: stara Stara, ta stara BALLADYNA Wziąść ją! wyprowadzić! GRABIEC Cha! cha! cha! jaka to chłopska maszkara, Dajcie jej pokój: trzeba ją posadzić Z nami do stołu Nawet najchwiejniejsi sądzili, że przy takiej pomocy sprawa beznadziejną nie jest Choćby miasto żyta Użyli łusek żelaznego gadu, Smaczną ci będzie żelazem zdobyta Bułka Jedz, proszę trzeba ludziom wierzyć A cała nieba równina niebieska, Jakby się z jednej urągała chmury Po części wstrzymywałem się umyślnie, sądząc, że zaskarbię sobie tym jej ufność i łaskę Życie skupia się czasem w jednym celu, przedmiotowo małym, a gdy go zabraknie, człowiek nie wie, dlaczego spełnia najprostsze czynności Widocznie miało kochane biedactwo gotowe w zapasie argumenty i wierzyło w ich siłę; wierzyło, że gdy je wypowie, nie pozostanie mi nic innego, tylko położyć uszy po sobie i umilknąć raz na zawsze Odzyskałem ją o tyle, że postanowiłem rozmyślnie mówić o mojej miłości z takim spokojem, tak naturalnie, jakby o rzeczy wiadomej, stwierdzonej i uznanej 11 sierpnia Odczuwa i rozumie wszystko, a przy tym słucha nieporównanie, skupiając się i otwierając szeroko swe rozumne oczy na mówiącego Znać było, że niegdyś musiała być bardzo piękna, a zarazem przez całe życie bardzo nieszczęśliwa Takimi rzeczami kobiety interesują się nadzwyczajnie 2 maja Co się tam działo? Może jakiś bunt? Położył rękę na rękojeści sztyletu Pulcinello wyrwał się nagle i pobiegł, zobaczywszy królową z daleka, którą zdawał się śledzić namiętnie Czując to, instynktownie się cofnął, wpadł do ogrodu i zatrzasnął napastnikowi drzwi przed nosem Ja wam dobrą wywróżę Brühl z rękawiczką dłoń wyciągał Gdy jej przeszkadzał, przestępowała przez niego spokojnie, nie zwracając na niego najmniejszej uwagi Gdy się sami zostali, on postawił fajkę i odezwał się do modlącej Anny: Dośćże już tego udawania, moja pani; dość tych łzów, mdłości i nabożeństwa Przychodzę prosić cię o gościnę dla tej dziewczyny Przyrzekł, iż nazajutrz w tym samym miejscu da im swoją opinię na piśmie Jedyną dobrego humoru oznaką było, iż na uboczu potem fajkę sobie podać kazał i dym puszczał daleko większymi kłębami niż zwykle Obawiano się, by pewien szum, sprawiany przez maszynę drukarską, nie był słyszany przez mieszkańców parteru Słuchaj, Fröhlich rzekł król załedwie dosłyszalnym głosem Chciałbym tylko, byś mnie poinformowała, czy Krzysztof nie domyśla się, że między nami coś jest? Skądże No, mogłaś nieostrożnie coś powiedzieć, pisać jakieś pamiętniki czy inne głupstwa że coś dlań niezrozumiałego musiało dobrego pana zasmucić, wysilił się z całym swoim dowcipem, aby co rychlej zetrzec ślady niemiłego wrażenia Napięcie tej tragedii, jej obszar i potęgę odczuwała każdym nerwem, na próżno jednak próbowała ją pojąć Paweł Dalcz siedział do niej tyłem i jego głos zlewał się w niskie głębokie dudnienie August z równą czułością dnia tego patrzał na obu Ofiarowałem się zostać rozbójnikiem, byle zachować jej miłość Pewnej niedzieli pojechała do Zielonki Szczęściem w tej chwili ruch na korytarzach zwiastował godzinę obiadową; August ruszył się z miejsca, jakby nie czekając dworu, chciał iść To może pomyłka, mówiłem sobie, patrząc na chleb; ale był tak apetyczny, pachniał tak ładnie, że nie troszcząc się, od kogo pochodzi i dla kogo jest przeznaczony, postanowiłem go zjeść Hanka ostała sama, nastawiła obiad, przyogarnęła się nieco i zabrawszy dzieci siadła z nimi na ganku, by je wyczesać i przeiskać, że to w tygodniu nie starczyło nigdy czasu Ksiądz szedł za krzyżem, za nim cisnęły się kupkami dziewczyny i co młodsze kobiety, zaś w końcu, w pojedynkę albo i po parze w rządku, wlekły się staruchy z Agatą, kusztykającą daleko za wszystkimi Cisza znowu objęła izbę Czasem powalony znużeniem i spragniony padam gdzieś na ziemię i leżę tak często długo w noc późną, a nade mną błyszczy księżyc w pełni Zaczęli się śmiać serdecznie i bawić jego ruchami tylko Józia czasami podnosiła oczy na chłopaka podziw w nich był a zdumienie Za czymże patrzysz, o promienista? Ale ty uśmiechasz się i idziesz, radośnie otaczają Cię fale i kąpią twe rozkoszne włosy Gdyby mogła się popsuć, to by się to już dawno stało Józia, a kto tak szczerze rzępoli? A Witek! Wyuczył się od Pietrka i teraz cięgiem i dudli, jaże uszy puchną! Witek, przestań, a załóż koniczyny źrebakom! wrzasnęła Ależ krzyczy, jakby ją ze skóry obdzierał Któregoś dnia przyszedł niejaki Stuart, który okazał mi wiele współczucia |
||||||||||
|
|
||||||||||
