|
Nie potrzebuję się usprawiedliwiać |
||||||||||
|
||||||||||
|
66 [IX] W DOMOSTWIE HEKTORA ANDROMAKA (nad kołyską) HEKTOR (wchodzi) Koniec mego spokoju, miejsca tu dla mnie nie ma, jutro świtem wyruszę na bój Każdy gość, wiedzący z zoologii tyle, że łacińska nazwa leo znaczy lew, zatrzymywał się przed klatką Asa, wodził mimowolnie oczyma to po napisie, to po wyżle i niejeden odchodził wzruszając ramionami PUSTELNIK Musisz mi powiedzieć, Kiedy to było? BALLADYNA Wczora I pytał dzieci o rzeczy niegodne, a pacholęta odpowiadały mu przymilając się, albowiem miał u siodła kosze z chlebem i mógł je nakarmić; a były głodne Wiem, gdzie stoi łoże jeden z oddziałów Haukego szturmem bierze Opatów; wojsko rosyjskie ponosi duże ofiary, aby ponownie odzyskać to miasto, przy czym zażarta bitwa trwa kilkanaście godzin To jest zasadniczy błąd rewolucji, który przyczynił się w wielkim stopniu do tak słabego rozwoju wojennego powstania Tutaj tobie znaczono zwyciężyć i zginąć W posępnej trwodze oczekiwano wyniku, w trwodze tem większej, że tu na miejscu, w stolicy i sercu ruchu rewolucyjnego, wyglądało wszystko po dawnemu, bo w ogóle przygotowań nie poczyniono Przypominał sobie dowódców wojsk na manewrach tych próbach wojny Fabryczny przemysł znajdował się zaledwie w początkach rozwoju; przeważały cukrownie, zakłady żelazne, w niektórych miejscowościach tkactwo I powiedz tam wrotnemu, by wrota odemknął Szewc odpowiadał: Święta prawda, ale to jest pies z Sewerynowa, nazywa się As i nie może należeć do takiego interesu, gdzie się pieniądze płacą za oglądanie Ja także swoje własne psy chowałem i biłem, skoro tylko mi się spodobało! Obaj zacietrzewieni wrócili przed klatkę, gdzie stronnictwo Asa zrobiło manifestacją wołając: Zuch As! Brawo As! Brawo! Słysząc ciągle wymawiane swoje nazwisko wyżeł merdał dziękczynnie ogonem, a wszystko to, razem wzięte, zwiększało gorycz rodziny Kąskiewiczów, W oczach pana majstra As, którego imię rozlegało się dzisiaj po całym Ogrodzie Zoologicznym, wyglądał zupełnie tak jak ów pudel, co to z niego powstał Mefistofeles O wiele więcej niż Zabrzeski zajmował się teraz Asem służący, Franciszek, który za każdą psotę wymierzał wyżłowi karę, zwłaszcza w nieobecności pana, a oprócz tego nie skąpił mu ustnych nauk, zaprawionych całą gderliwością i żółcią starca niezadowolonego z życia MEDON To się zastawi wyjście (Bierze stół) (do Femiosa) Chyć no, Femios, stary! TELEMAK Rozumiecie Jest nim p Za złe im tego brać nie można, że na ratunek spieszyli z uśmiechem na ustach, gdyż rzecz była bardzo śmieszna (em podniesionym) Zarzezać męże! Niewiasty ocalić Zakopał on się tutaj po uszy i po doznanych licznych wrażeniach, a zapewne także wskutek osłabienia zasnął snem twardym Tak też było i tutaj: deszcz lał jak z cebra, a zgromadzenie pod werandą aż wargi gryzło, aby nie wybuchnąć śmiechem z powodu komiczno filozoficznych uwag jakiegoś żartownisia na temat deszczu, kuracji wodnej Kneippa i znowu błyskawic, elektryczności w knajpie I 69 Przekonanie takie, w najrozmaitszy sposób wyrażane i wypełniane treścią, jeszcze bardziej chyba utrwaliło się w nim w Nowym Jorku, gdzie zapoznał się ze słynnymi esejami Emersona Spostrzegłem, że przybladła, że widocznie przestrasza ją własna energia, ale że nie mogła się już cofnąć, więc poczęła mówić niepewnym głosem: Żebyś ty wiedział, jaka ja byłam nieszczęśliwa przez te kilka dni Czy myślisz, że i mnie lekko żyć? odpowiedziałem Jak tej Ojczyzny, co marła Czytałem kiedyś w pamiętniku Amiela, że czyn to tylko zgęszczona aż do stanu materii myśl Zmęczywszy się, siadł po wyjściu służącego na fotelu i gadał dalej o swoich obrotach na Wschodzie i nadziejach, ale ja myślałem o czym innym Wróciliśmy, gdy pierwsze grzmoty jęły roztaczać się naokół po niebie Naraz, jadąc zwolna pod górę, spostrzegłem powóz pędzący z pochyłości niezwykle szybko Tłumy, zwłaszcza we Włoszech, robią sobie ze wszystkiego widowisko i tym razem zgromadziło je nie tyle współczucie, ile ciekawość widzenia okazałego pogrzebu Jestem twoja tęsknota skrzydlata, Jestem żywot i sen, i mogiła, I ten liść, co pod nogi ci zlata IV Czyż nie dosyć, że krew ze krwi mojej? Czyż nie dosyć, że kość z mojej kości, Ciało z ciała i miłość z miłości? Czyż tej jednej za mało ostoi? Oto z mego żywota podwoi Wzniosłam zamek zwycięskiej wieczności, Lecz już nowy sen w dziele mym gości, Już nie moją potęgą gmach stoi Tu Paweł miał możność stwierdzić, że jego brat stryjeczny doskonale orientuje się w kwestiach produkcji Stanął w nim i zdawał się obojętnie spoglądać w podwórca, wyłożone kamiennymi posadzkami i wyglądające jak sale olbrzymie Gdy Brühl dokończył, nie śmiał podnieść oczu Do widzenia Przypomnij to sobie dodała dziwnym głosem że dzięki mnie napadniesz na Luwr i podniesiesz zbrodniczą rękę przeciw władzy królewskiej Różniłyby się one od tych z prawej strony nie tylko tym, że nie byłyby fabryką metalurgiczną, lecz i tym, że nie stanowiłyby własności braci Dalczów, lecz tylko jednego Dalcza, Pawła Sułkowski, pilny o to, aby mu nie zbywalo na tym, co lubił, poszedł skinąć na Czybukczego, kamerdynera, który fajkę nową podał i fidybus118 zapalony Naturalnie na to wszystko trzeba jednak mieć pieniądze Wszystko to grało melodię zdolną ściągnąć diabłów na ziemię Biała, różowa, zbudowana jak Diana, czarnooka i czarnobrewa, patrzała śmiało i dumnie Kelner! Płacić zawołał Sire, jesteś piękny jak sam Febus! odparł Triboulet, a dzwoneczki jego błazeńskiego kaptura brzęknęły dźwięcznie Odbyło się ono w przeddzień udania się Manfreda do Luwru Wsiadł i kazał zawieźć się na dworzec Auguście zawołała słyszałam, co ci mówił i do czego cię nakłaniał Sułkowski 114 Słysząc te słowa, król zwrócił się jakby przestraszony do ministra, spojrzał nań z pewnym rodzajem wymówki i podziwienia i natychmiast zagłębił się znowu w kontemplacji wdzięków i uwielbianiu głosu Faustyny Pociąg rusza, panie prezesie oznajmił sekretarz stojący już w oknie Na dworze dosyć jest ustać w miejscu, to się posunie mimo woli, a kto się nazbyt rzuca, ten najłatwiej pada Gdybyś wiedział, jak mały wydał mi się w porównaniu z nim nasz król! Zresztą, co mnie to wszystko obchodzi? Co mnie to obchodzi, że nazywają go włóczęgą, jeśli ma serce dzielne, a duszę szlachetną Nie potrzebuję się usprawiedliwiać Nie bój się, Jaguś! Nikto nie widział, nie bojaj się Z drugiej strony obok Toma pracowała Lucy I gdy odwiązał jej ręce, wzięła trzepoczące się ptaszki w zdrętwiałe, bezsilne dłonie cisnąc je do twarzy i oczów Zbudził ją dopiero turkot wozów pędzących po wybojach, bo jak to było we zwyczaju, w drugie święto Wielkanocy, po sumie, ścigali się, któren pierwej dopadnie swojej chałupy, że ino migały przez drzewa bryki, zapchane ludźmi, i konie prane batami Proboszcz był właśnie wychodził ze mszą, kiej dopiero Hanka z Józką nadeszły, ale że nie sposób się było docisnąć choćby nawet do drzwi kościelnych, to stanęły na szczerym słońcu pod parkanem, rozglądając się w ciżbie, a Pochwalonym witając znajomków Stara ogładzała długo rozwichrzoną kądziel, potem pośliniła palec i jęła wyciągać lniane włókna lewą ręką, a prawą puszczała w wir wrzeciono, że z warczeniem, kieby bąk, kręciło się po podłodze i furkotało Niech kto co chce mówi o poczuciu własnej godności, ale chciałbym widzieć człowieka, który znosi bez urazy, gdy bezkarnie ostrzy sobie na nim języki hołota, mająca nad nim przewagę Juści, że Jagna grzeszyła, juści, że trzeba ją było skarcić, ale żeby ją zaraz wypominać z ambony prawie po imieniu tego już za wiele Borynową była żoną, nie jakąś latawicą myślała rozżalona Zakryłem chustką oczy, odszedłem na bok i dopiero głos Loty, wzywającej do powrotu, przywrócił mi równowagę O, Tomie drogi Tomie spójrz na mnie powiedz mi jeszcze kilka słów! Czy poznajesz mnie Tomie? Jestem twoim Jerzym którego tak kochałeś? Tak master Jerzy z wysiłkiem wykrztusił Tom wytężywszy siły, złożył dłonie i dodał: Chwała Ci, Panie! Myślałem, że zapomniano o mnie a ty pozwoliłeś mi przekonać się że mnie pamiętają O, jakież to dla mnie szczęście mówił ożywiając się że ujrzałem pana, master Jerzy! Teraz umrę spokojnie Nie drogi Tomie, nie umrzesz zawołał Jerzy, okrywając go pocałunkami |
||||||||||
|
|
||||||||||
