|
Mogło co do jednego wydusić, jak te gąski Płoszkowej |
||||||||||
|
||||||||||
|
Bądź co bądź jednak ułożono plan cały i wyprawa ruszyła na miasteczko, migocące w mglistej dali paru świetlnymi punktami, oświeconymi oknami czuwających jeszcze, a nie spodziewających się nadchodzącej burzy mieszkańców WDOWA Coś matce staruszce Przyszło do głowy Mój ty królewicu, Jeśli pozwolisz twej pokornej służce, To ci poradzi, piękny krasnolicu Na czele organizacji w każdym województwie stali komisarze Centralnego Komitetu A wieszli, kto to jest ten Anioł smutny na cmentarzu? Oto się zowie Eloe, a urodził się ze łzy Chrystusowéj na Golgocie, z téj łzy, która wylana była nad narodami Żywym ruchem roiło się to psiarstwo; z wiewiórki na wszystkie strony wyłaziły jakieś kłaki, a co ją który pies dopadł, skubnął, potem się zatrzymywał, smakował i usiłował wypluć pakuły, oblegające mu podniebienie Liczono na bezsilność ruchu rewolucyjnego, groźnego, co prawda, w słowach, lecz skrępowanego warunkami tajnej organizacji Kucharka, chociaż gderliwa i swarliwa niewiasta, obdarzała jednak psa swymi względami, ponieważ codziennie dwa, trzy razy ją odwiedzał, a łasił się, a nadskakiwał, a przymilał na wszelkie psie sposoby W chacie i za chatą GOPLANA Co? zawsze do niej! do niej! Jeszcze wczora Widziałeś serce tej kobiety Stało się! Niech zakryją te trumny i zaniosą je na cmentarz Bywał tu najregularniej bratanek emeryta, student trzeciego kursu medycyny, zwany przez panny Zdobciem, ponieważ miał imię Zdobysław, i sąsiadka, pani Konstancja Garlewska, od dwudziestu pięciu lat już żyjąca w separacji z mężem Tym czasem wybuch rewolucji robi niespodziankę nie tylko rządowi, ale i całemu narodowi Rzekł więc Szaman: Zabiłeś go, Anhelli, powtarzając ludzkie obmowy i oszczerstwo, o którem nie wiedział przed śmiercią A Szaman ujrzawszy wyskakujące rybki ku zorzy wieczornej, rzeki: Oto Widzisz tę płotkę, co przeleciała przez powietrze i znów utonęła Demonstracja! Więc chęć wywarcia wpływu na wolę i wyobraźnię przeciwnika? Demonstracja! Więc myśl o wywołaniu zmian w użyciu sił nieprzyjacielskich, zmian korzystnych dla siebie, niewygodnych dla niego? Niechybnie, myśl ta, zdaje się, przez głowę nie przeszła wodzom powstania polskiego Możesz przed zgonem w pożar zognić twego ducha Czas, bym z tobą zakończył 1 Konstanty Mikołajewicz, w 31 Boś czysty był jak lilija biorąca z wody liście i kolory niewinne, boś mi był jak syn dobry MEDON (do Telemaka) Co oni szepcą? TELEMAK (do Medona) Oni się nie biją Po tylu nocach bezsennych była zmęczona i usnęła Kochaj przy tym! Niech ona czuje się nie tylko twoją samicą, ale twoją najdroższą głową, twoim dzieckiem, przyjacielem; noś ją w zanadrzu, niech jej będzie ciepło, a wówczas bądź spokojny, a wówczas co rok będzie mocniej przytulać się do ciebie, aż się zrośniecie jak bliźnięta syjamscy Chcę w chałupie z nim żyć, z ust mu słodkość chcę pić: On mi śpiewa za wsią na wygonie Pasający tam bydło a konie Pasający tam bydło a konie Pan odwrócił swój wzrok i ku starszej szedł krok, Lecz miał lica okrutnie zsępione, Bo nie była urodna na żonę Bo nie była urodna na żonę W buncie żyje lud cały, Z buntem w sercu umiera I innego my umysłowego człowieka nie znamy udowodnie na początku dziejów, jedno poetę! Trzymając się przekonania, że wielkie charakterystyczne zarysy i linie, skoro są ze znajomością rzeczy i sumiennością kreślone, daleko są i trudniejszymi, i więcej kosztującymi pracy i czasu, i korzystniejszymi dla czytelnika niż drobiazgowa jaka egzegeza bardzo wątpliwych, nigdy niewystarczających, a ciągle zbytecznych fragmentów zamiast co zaprzątalibyśmy się, czy rzeczywiście Orfeja dziełami są ułamki, które może L i n u s, M u z a j o s, E u m o l p o s albo A m f i o n był utworzył? właściwiej godzi się nam światło rzucić na niejasną sprawę chronologii względem żywiołów Wyobrażam sobie, jak się ubiera w Alpy, w ich śniegi, mgły, wschody słońca, jak pływa po jeziorach, staje nad przepaściami Mnie się to nie mogło przytrafić także i dlatego, że to czasem może być bajecznym szczęściem On nie jest dotąd jeszcze obejrzany w całości umysłu swojego Po herbacie odprowadziłem Kromickiego do pokoju, który mu przeznaczyłem na nocleg Łaski! Dokąd mnie wieziesz?! Łaski! Hen w dali ciemny punkt rozszerza się, uwypukla, zaczyna przybierać wyraźniejszy kształt S Z początku nie chciała się przyznać do krzywdy, jaka ją spotkała, lecz w końcu opowiedziała mu wszystko Podał rękę Krzysztofowi, skinął głową Marychnie i wyszedł Cóż to jest? Mówcie z zajęciem podchwycił gość Miałam mówiła mi wspaniały skład u jednej swojej znajomej, żony drobnego urzędnika W drzwiach szczęknął zatrzask Pośpieszny po 128 dawnemu dwa razy w ciągu doby huczał na mostku i przelatywał przez stację, zostawiając w drucianym koszu brezentowy worek z pocztą, a granatowe auto coraz rzadziej zatrzymywało się przy stacji Przez cały dzień widziałem, jak Lillas Pastia krąży koło strażnicy i zagaduje moich kolegów; wszyscy go znali, a jego rybki i pączki jeszcze lepiej Przyszła i oznajmiła, że przyjechał lekarz popularne, że można na nich robić interesa Nie Więc ile? Dziesięć, niech będzie dwanaście Teraz już nawet biciem serca nie mógł go mierzyć, gdyż serce milczało Przymusowy wypoczynek, na jaki był skazany, nie licował zupełnie z jego wybuchową naturą; zaczynał tracić cierpliwość i chciał już mimo wszystko wyjść do miasta, gdy Lanthenay oznajmił mu krótko: Dziś wieczór O, panie hrabio, godziż się tak ze mnie biednego prostaczka żartować? Ja się tego uczę, w czym panowie jesteście mistrzami! Skłonił się znowu Cenzury? zawołałem zdumiony 208 F i o r i t u r y (wł 2, Wrocław 1951, str Posiadali wszyscy Wam ino tam głowę wykręca, gdzie kieliszki dzwonią! rzucił wójt A jak odmówi! Wstyd będzie i zgryzota Wkrótce nadeszła Małgosia O, pani krzyczała, całując skraj sukni starej panny Przed chwilą z kuchni wybiegła Ludwika My wszyscy polubiliśmy bardzo tę słodką dziewczynę Jakże! toć Antek ją przyjął kiej tego psa uprzykrzonego Święcone ze smakiem jadł, te kilkanaście złotych wziął, nie pytając, skąd miała, i nawet się nie użalił nad jej umęczeniem daleką drogą! Opowiadała mu, co i jak się robi w gospodarce nie pochwalił, a naprzeciw niejednemu ze złością przyganiał O całą wieś rozpytywał, a o dzieciach ni wspomniał Szła ku niemu z tym sercem wiernym i kochającym, utęskniona wielce łask jego; żoną mu przeciech ślubną była i matką jego dzieci, to jej nawet nie przyhołubił, nie pocałował, nie zatroskał się o jej zdrowie Kiej obcy się widział i kiej na obcą sobie spoglądał, nie bardzo słuchając jej rozpowiadań, że już w końcu i mówić nie mogła, żal ją dusił, łzy zalewały, to jeszcze krzyknął, by mu z bekami nie przyjeżdżała! Jezus kochany, dziw, że trupem nie padła To za tę ciężką służbę kole jego dobra, za pracę nad siły, za te cierpienia wszyćkie nic w zapłacie: ni jednego słowa łaski, ni jednego słowa pociechy! 325 Jezu, wejrzyj miłościwie, wspomóż, bo nie zdzierżę! jęczała cisnąc głowę w poduszki, bych dzieci nie rozbudzić, a każda kostka w niej z osobna się trzęsła płakaniem, żałością, poniżeniem i strasznym poczuciem krzywdy! Nie mogła sobie popuścić duszy tam przy nim ni potem z powrotem przy ludziach, więc teraz dopiero oddawała się rozpaczy, teraz pozwalała męce rozdzierać serce i łzom gorzkim płynąć Z Lipiec szły: Hanka, Marysia Balcerkówna, Kłębowa z córką, Grzela z krzywą gębą, Tereska z mężem, które się ochfiarowały przez całą drogę nie brać do ust nic gorącego, i parę komornic, ale wraz z ludźmi z drugich wsi zebrało się ze sto narodu Był i ten z Woli, ale nie usiedział w miejscu, a jeno cięgiem się kręcił po smętarzu i co dojrzał znajomego Lipczaka, przystawał do niego i przyjacielsko zagadywał, że nawet Hankę zobaczył i zaraz się do niej przecisnął Mogło co do jednego wydusić, jak te gąski Płoszkowej |
||||||||||
|
|
||||||||||
