|
Ach, te wrony na kępie! Czy też ja je wytępię, Czy nagle pożałuję ... |
||||||||||
|
||||||||||
|
Zakonnicy przestraszyli się, że ich posądzą o współudział w napadzie i przy konfesjonałach jęli odmawiać swych penitentów od ryzykownego kroku, nie dając nawet rozgrzeszenia pod pozorem znajdowania się w stanie grzechu przeciw przykazaniu: nie zabijaj SKIERKA Nasz pan usnął tam na wieży I śpi głęboko; ja lecę, Nim się ta burza uśmierzy, Kąpać się w błyskawicach Nikt inny nie śmiał z koniem pójść i nikt nie chciał pozwolić, by jego dziecko łuk ten podawało u bram rozwartej świątyni, bo obawiano się Laokoona losu Więc, jak wszędzie, gdzie Rosjanie nie dali się zaskoczyć nagłym napadem, przeciw żołnierzowi, sformowanemu od wczoraj, a niekiedy od godziny, stanęła organizacja karna, zdolna do przenoszenia dużych strat A obróciwszy się do gromady rzekł: Odejdę z tym młodzieńcem, abym mu pokazał wiełe rzeczy bolesnych, a wy zostaniecie sami uczyć się, jak znosić głód, nędzę i smutek Tymczasem stopniowo przygotowywała się zmiana stosunków Oddziały, w różnych miejscach odrzucone przez przeciwnika, nie zatrzymując się na punktach napadu, zdezorganizowane nawet zwycięstwem, nie tylko przegraną, rozepchnięte w różne strony, znajdują się w stanie najzupełniejszej dezorientacji i nieświadomości, co z sobą mają czynić Byłeś niczym i dopiero ja wywiodłem cię z domostwa niewoli głupoty i nieświadomości 1 Stanisław Belina (Wiktor Jaworski), Notatki o powstaniu w Łęczyckiem w Agatona Gillera Polska w walce t 1905, gdy Warszawa odwrotną rolę odgrywała, gdy Warszawa ściągała wojska do siebie; gdy musiano z prowincji zbierać siły dla uśmierzenia rewolucji w stolicy Mosiądz jego i złoto jego gnie się w waszym ręku Zaszedłem w cmentarz grabarz Goplana i Skierka kryją się l kazał się wynieść duchom niebieskim, a otworzywszy oczy Anhelli zobaczył śnieg i gwiazdy Każda kosteczka wywiędła i sucha Przez rozciągniętą skórę wyglądała Prosząc o litość KANCLERZ I nic nie wydała? ŻOŁNIERZ Umarła cicho A na suchej twarzy Dwa wykopała dołki śmierć kościana I w obu dołkach stoją łzy Chwycił się za kapelusz, zdjął go do ukłonu, ale ona miała fizjonomią sztywną, pogardliwą i przeszła, jak gdyby go wcale nie widziała, podążając za Morusieńką i Asem 2 CHÓR Czy widzicie, jak się uśmiecha ? l CHÓR Pragnie; miłości snadź niesyta Bóg jest ze mną A chwila ta była najlepszą może do ataku rezerwy polskiej, gdyby taka gdziekolwiek istniała Kiedy zastanawiałem się nad ogromem pracy, przyszedłem do przekonania, że ujęcie w całości dziejów powstania styczniowego ze strony militarnej jest rzeczą niemożliwą ze względu na czas i na pewne braki w źródłach, o których będę jeszcze mówił Gdyby to było w kraju, trwałoby niezawodnie dłużej, ale tu ja, panie, miałem ochotę całować ją po rękach za to samo, że Polka Tak, ale małżeństwo to taki przełom w życiu To prawda, ale co ja lepszego mogłem wymyślić we dwa lub trzy tygodnie niż w tydzień? Miałem pewne skrupuły przyznaję Anielka jednak pojęła ich doniosłość, bo spuściła oczy i nie wiedziała, co mi odpowiedzieć Słowa natchnionych snów zwierciadła Kazimierz Wielki podnosi się i odstępuje na bok 44 Nieraz siadam po ciemku w swoim pokoju, patrzę trochę bezmyślnie przez otwarte okno na podzierżgane w srebrną siatkę morze i słucham tych tonów zmieszanych z pluskiem fal, słucham aż do zapamiętania się, aż do półsnu, w którym zapominam o rzeczywistości i jej strapieniach Zapewne Płoszów, od czasu jak istnieje, nie słyszał takiej muzyki, ale tym razem mało na nią zważałem, gdyż myśli moje zbyt były napełnione Anielką Dzisiejszy mój obiad, rozmowy i zabawa odegrały rolę dalszych kropel narkotyku Ach, te wrony na kępie! Czy też ja je wytępię, Czy nagle pożałuję I precz stąd powędruję? Biją w skrzydła i kraczą Czego one tak płaczą, Czego mkną w wiatru stronę Jak te liście spalone? Stare dęby i woda Szkoda mi czy nie szkoda? Nie wiem strach tylko zbiera, Co na kępie umiera? Dokąd uciec od zmory kraczących wron, Od szarości wieczornych na niebie smug, Od martwych luster stawu, od ciętych dróg, Od komina fabryki złego jak szpon? Chyba pod te kopice, blade jak miód, Z twarzą w niebo zwróconą w milczeniu lec I czekać białej pełni i serca strzec, By nie pękło jak ciężki, jątrzący wrzód Eleganckie urocze cacko, Zbędny mebel naszej poezji O sięgnij poń garścią świętokradzką, 94 O krzyknij: Sczeźnij! I powiedz po prostu: tak chcę, i powiedz: żyję, I powiedz: walczę i trwam Słowa wiecznie te same, a twoje tylko, nie czyje, Bo w nich tobie życie a śmierć A poszło o małżeństwo Karola Krzysztof zatrzymał na nim przenikliwe spojrzenie: To prawda Tu do ostatka stracić musiała Anna, a przynajmniej skryć przed ciotką wszystkie swoje dobrze wychowanej dziewczyny zatrudnienia i upodobania Bandyta zamilkł na chwilę, po czym zapaliwszy zgasłe cygaro, podjął: Spędziliśmy razem cały dzień, jedząc, pijąc itd Przesunął się nie postrzeżony po salach za stołami, aby się przekonać, czy ci, których szukał, nie znajdują się przy gospodarstwach Zegar na korytarzu zaczął bić dwunastą i niemal jednocześnie odezwała się chrapliwie syrena Jakżem szczęśliwy! O czym? A o tym konkurencie Sułkowski nawet, zbliżywszy się do niej, słów parę dobrych pozyskał Jakkolwiek życie w Złotej Woli było przejściem osłabiającym wrażenie dawnych pieszczot rodzicielskich, jakkolwiek ciocia przygotowała ją do nieczułości, do uległości i posłuszeństwa bez miary, pan Mateusz ze swoim cynizmem bezwstydnym zdał się z początku czymś tak dziwnym, że czasem sądziła w prostocie ducha, że to wszystko tylko się jej śniło To, co było dobrym i dostatecznym dla paru tysięcy egzemplarzy różnych wydawnictw i dla czterech, pięciu punktów organizacyjnych stało się nie wystarczającym, gdy chodziło o dziesiątki tysięcy egzemplarzy, gdy trzeba było zaglądać do dziesiątków miast i miasteczek Tymczasem król, którego wysoka postać górowała nad wszystkimi, prowadził Hiletkę od grupy do grupy Wysłuchał spokojnie i bez słowa wyszedł Poznali hrabiego de Maranę i próbowali go otrzeźwić, skrapiając mu twarz zimną wodą; ale widząc, że przytomność nie wraca, odnieśli go do domu Spodziewano się, że ulubieniec pański nawet do osoby króla przypuszczonym już nie zostanie O, jeżeli pan dyrektor łaskaw, proszę zobaczyć tam, ta poduszka z paprocią, to też sama sobie wymyśliłam Z lektyki wysiadł słusznego wzrostu mężczyzna w ciemnym stroju świeckiego człowieka, ze szpadą u boku Paweł odezwał się głosem spokojnym i dobitnym: Bądź pewien, stryju, że cokolwiek by się stało, nie zostawię twoich bez opieki Guarinim Wiesz pani zapewne, że jadę Naraz Boryna otworzył oczy i długo patrzał w Antka, jakby sobie nie wierząc, aż głęboka, cicha radość rozświeciła mu twarz, poruszył ustami parę razy i z największym wysiłkiem szepnął: Tyżeś to, synu? Tyżeś? I omdlał znowu Przybędziemy tam o zmroku Dzięki Bogu! O, jaka jestem szczęśliwa Niech się pan nie dziwi: Jerzy jest moim bratem Jest pan zdumiony? O, to bardzo proste, Jerzy był jeszcze dzieckiem, kiedy sprzedano mnie jakiemuś plantatorowi z Południa Zawołaj Jagustynki, to ci pomoże i zajmij się gospodarstwem, gospodynią teraz jesteś, na twojej głowie wszystko no nie bucz, nie ujął jej głowę i głaskał a przyciskał do piersi, a hołubił Pojadę do miasta, to ci trzewiki kupię No dobrze powiedział już łagodniejszym głosem Legry jestem gotów przebaczyć Tomowi, jeśli on mnie przeprosi i będzie robił to co mu każę Wzięli się akuratnie z powrotem do roboty, kiedy Roch stanął we drzwiach z pochwaleniem Nawet ksiądz, snadź przez nią podmówiony, wzywał ich do się, a do zgody i posłuszeństwa napominał Aż dopiero Nastka odciągnąwszy na stronę brata cosik mu przełożyła Niechże pan uważa nasz dom za swój własny Gerhard gorąco ucałował jej ręce Ale za oknem domniemanego Toma już nie było |
||||||||||
|
|
||||||||||
