|
(z cyklu Wiersze różne) 16 ŤDŁUGI PRZERWANY PEREŁ SZNURť W albumi... |
||||||||||
|
||||||||||
|
Z tych idziesz grona, których nienawidzę Raz pierwszy słyszę śpiew i czyjeś granie BALLADYNA Jak się nazywasz? KOSTRYN Fon Kostryn BALLADYNA Nie z Lachów? KOSTRYN Z niemieckich książąt rodzę się GRECY Helena!! 151 POWRÓT ODYSA DRAMAT W TRZECH AKTACH 152 RZECZ DZIEJE SIĘ NA WYSPIE ITHACE 153 (AKT I] PODWÓRZE W ZAGRODZIE ODYSA (Mrok zapada) Na czele organizacji w każdym województwie stali komisarze Centralnego Komitetu (Jasno) Wy nie możecie nic 49 wpływów i udziału liberałów Czy rozkaz doszedł? Kto zaręczy? przemknęło mu przez głowę DRUGA KOBIETA Jak chcesz, moje dziecię, To narwijże róż polnych i bławatków w życie, Na wianek dla tej pani Dlatego też mamy tu do czynienia z elementem, do wojny nieprzygotowanym Więc Deskur, obywatel ziemski, otrzymał Radzyń, punkt ważny, bo obsadzony artylerią i piechotą TELEMAK (patrzy za nim) (w trwodze) Padł męczy się (Pochyla się nad leżącym) Dzięki niemu przeprawa pod Secyminem odbyła się bez wypadku Naraz mała porwała się, przybiegła do Ajnemerowej i poczęła jej z zapałem opowiadać, iż widziała w tej chwili przez okno, jak czarny pies pochwycił w pysk czarną kurę, aż się z niej pióra posypały, i poszedł do boru Pierwsza lilija na grobie ojca mego jest moją rówienniczką, a pierwsza róża na grobie matki mojéj była mi siostrą młodsza Masz, stary, do Gralona oto złotówka czerwona, Weź ja i przepij albo przegraj w kości, I goń za panem; powiedz, że go czekam Z niecierpliwością, że łzy po nim ronię; 123 Że jedwabiami złotymi wywlekam szarfę dla niego Jutrzejsze rano: dla mnie słoneczny dzień 186 BALLADYNA Przecięż nie śmiercią? KANCLERZ Lechitów ustawa Śmierć przepisuje na niewdzięczne dzieci 12 Kiedy nareszcie uderzył piętą o drzwi przedpokoju, uważał za właściwe skłonić się z wielkim uszanowaniem i rzucić okiem w kierunku okna po raz ostatni 22 marca, Pegli, willa Laura Kuba zbliżył się jeszcze do czerwonego i tak, rozdzieleni przestrzenią pięciu lub sześciu koni, obiegli znaczną część pola Tyle jeszcze mózgu zostało mi w głowie, by pamiętać, że widzieć rzeczy zbyt czarno jest takim samym błędem i głupstwem, jak widzieć je zbyt różowo Wyrzekłem się zupełnego szczęścia, by posiąść choć jego połowę Twarz miała rozjaśnioną i pałające rumieńce; natomiast Anielka wyglądała jakby zgaszona, choć czyniła widocznie wszystko, żeby się przezwyciężyć i dotrzymać towarzystwa Śniatyńskim, którzy rozswawolili się zupełnie jak żaki szkolne To pamiętam, że dawno, dawno było to jeszcze w roku około 1836, kiedy tak odmienne było całe tło myśli w Europie, a Dziady pana Adama były mi potężną, j e d y n ą n u t ą m y ś l i i u c z u ć, jak każdemu te czytałem Było to w dzień najprozaiczniejszej barwy, ni suchy, ni dżdżysty, o dobie około południowej i bardzo powszednią barwę mającej, na zagrodzie ubogiej ojców moich, gdzie urodziłem się na prostej, bezpoetycznej, obwodu stanisławowskiego w Mazowszu, równej jak piaski ziemi szedłem wzdłuż alei, która sad owocowy od warzywnej ogrodu części przedzielała alei bynajmniej z drzew sędziwych i sadu wcale szczupłego nie myśliłem o niczym w tak nijakim miejscu pod każdym względem gdy naraz dziewczyna, za aleją w ogrodzie warzywnym onym pieląc, głosem bynajmniej pięknym i nie dokończonym tokiem urwanej pieśni zanuciła: 48 a odjechać od niej nudno, a przyjechać do niej trudno! Stanąłem jak wryty, myśląc, że głos do naczytania się w dramacie pana Adama piosenki onej zastosowałem w sobie słuchem moim ale po chwili znowu najwyraźniej też słowa tym głośniej mię doszły: a odjechać od niej nudno, a przyjechać do niej trudno! Prosta pieśń rzekłem ale dobrą myśl zawiera (widać stąd także, że Mickiewicz z pieśni gminnej ją przybrał) Oczywiście, że przyczyną tego wszystkiego jest rozterka i walka wewnętrzna w jej sercu Mnie się to nie mogło przytrafić także i dlatego, że to czasem może być bajecznym szczęściem Co do swojej idei budowała się rzecz ta na pojęciu p a r a b o l i w najgłębszym i w najszerszym onej znaczeniu; zaś co do praktyki, szło o osobiste zestosowanie ustatkowanego swojego myślnego organizmu do ustroju nieustannego w harmoniach stworzenia m o n o l o g uw i e c z n e g o, i to na takie zbliżenia lub oddalenia, do jakowych ta albo owa osobistość rzetelnie się mogła była doprowadzić Wytłumaczmy się więcej szczegółowo: Pochopnie, lubo nie najrozważniej, mówi się, że: p a r a b o l a n i e d o w o d z i n i c z e g o Juźci tak jest, bo paraboli zadaniem nie jest d o w i e ś ć, ale uo c z y w i s t n i ć jedna zatem parabola o c z y w i s t n i, lecz wszystkie razem uważane parabole nie tylko że d o w o d z ą, ale dowodzą one tak bardzo ogromnej rzeczy, iż strach święty bierze pomyśleć o tym! Dowodzą one albowiem analogijnego stosunku pomiędzy prawami rozwoju rzeczy świata tego a prawami rozwoju ducha Stądto i logicznie podejrzewany m o n o l o g n i e u s t a n n i e s i ę p a r a b o l i z u j ą c y jużci że, jednym ze źródlisk żywych prawdy będąc, udzielać się miał i mógł na takowe oddalenia albo zbliżenia, do jakich kto osobistym własnego milczenia monologiem rzetelnie się doprowadzić starał i potrafił (z cyklu Wiersze różne) 16 ŤDŁUGI PRZERWANY PEREŁ SZNURť W albumie p Carmen siedziała na ziemi przy mnie i od czasu do czasu podzwaniała kastanietami nucąc Toteż niespodziewana przerwa w konferencji wcale nie zaniepokoiła obu finansistów, z góry zdecydowanych na prolongatę kredytów, o które tak chodziło Dalczowi Serce przepełnia uczucie rozkoszy pod wpływem zapachu tych perfum, na widok tej tęczy barwnych jedwabi Lecz nikt nie jest w stanie odczuć tego słodkiego wrażenia, jakie ja dziś przeżywam W r Stara chwyciła mnie za rękę, a porucznik zadał mi cięcie w czoło, od którego jeszcze noszę ślad Oczywiście nie mogło być mowy o konkurencji ze strony producentów kauczuku naturalnego Więc to jest szkło? Z całą pewnością szkło? Głowę mogę dać za to, co tam głowę, cały swój majątek! Dziękuję panu W saloniku stał pod oknem mały stolik japoński, a na nim bożek buriacki, któregom przywiózł z Syberii Nazajutrz czuł się z początku nieco ociężały i senny, ale do południa całkiem się rozruszał Joanna powiodła go przez pokoje tonące w ciemnościach Idź, mości prefekcie! Zbliża się już godzina, w której bracia Thibaut i Lubin mają wypełnić swą misję Pawle, mój jedyny, jaki ty jesteś dobry, jaki dobry dla mnie powtarzała wśród łkania czym ja zasłużyłam na ciebie Między nami przecież nie mamy sentymentów, mamy wspólne interesa Tuż przy domku ogród, miałbyś również stado krów, powracających wieczorem do domu, a na czele stada krowa przewodniczka z kołatką na szyi Pomyśl tylko, krowy wracają do domu, a wiejski pasterz wygrywa na trąbce piosenkę I nagle spadła na nas katastrofa! Razu pewnego zachodzę w porze przedobiadowej do naszej składniczki, żeby się z nią umówić o przeniesienie do niej świeżego transportu bibuły agitacyjnej, dzwonię i ku wielkiemu zdumieniu słyszę za drzwiami męskie kroki Dlatego drukarnia ręczna w jego gabinecie domowym, dlatego zamknięte w kasie ogniotrwałej najróżnorodniejsze pieczęcie, stemple, blankiety i gotowe już dokumenty nigdy nie były dla nikogo dostępne Będę cię potrzebował Dla próby dodał: A nie powie mu pani Ręczę panu, że nie posiedzisz w ciupie dłużej niż trzy, najwyżej cztery miesiące Z jej słów matka wywnioskowała, że Jachimowski postanowił mścić się na Pawle i że za wszelką cenę chce odzyskać dokument, który Pawłowi przez nieostrożność wystawił Lucy Dzieci też jęły się mazać, a Józka skarżyła się żałośnie: Jeszcze ździebko, Hanuś! Dyć dopiero co się przyłożyłam Przyciszyła dzieci, powypędzała drób z chlewów, a przeczekawszy jeszcze z pacierz, już przed samym wschodem, kiej wyniesione niebo całkiem rozgorzało, a staw sczerwienił się od zórz, narobiła takiego piekła, jaże musieli się pozwlekać z barłogów Będzie mi się zdawać, że słońce zgasło i że powietrza zabrakło Juści, co ani tknął oczami książki, a cisnął ją kajś w trawę i rozejrzawszy się po polach skoczył w żyta i chyłkiem, prawie na czworakach, przebierał się na ogrody Dominikowej Nieprawda, zdaje się wam ino! zaprzeczała gorączkowo Dobrze rozważcie, co mówię! wołał sprawa czysta jak złoto Pisarz się skrzywił, ale już czytał przekładając na polskie Ubrał się szybko i poszedł do ogrodu Noc była jasna, rozgorzała miesięczną poświatą, drzewa kładły długie, zgoła niebieskie, przesrebrzone cienie, mróz taki ściskał, że raz po raz słychać było trzaskanie żerdek i jakby cichy, przejmujący skowyt niósł się po roziskrzonych śniegach, cichość martwa, zeskrzytwiała tuliła świat cały, wieś już spała, ani jedno okno nie błyskało światłem, ni pies nie zaszczekał, ni młyn nie turkotał, nic jeno od _karczmy dochodził schrypły śpiew Jambroża, któren swoim zwyczajem wyśpiewywał na środku drogi, ale słabo kieby przez sen Zrazu przykrzyło się chłopakowi za lasem i swawolą, ale tak go strasznie rozżaliła Józina choroba, że rad był jej nieba przychylić i cięgiem jeno przemyśliwał, czym by ją zabawić i przywieść do śmiechu |
||||||||||
|
|
||||||||||
