|
17 prawdopodobnie w zamieszkiwanym przez siebie domu na rogu Alei D... |
||||||||||
|
||||||||||
|
Dziś Boga klnie i swojej straty opłakuje, bo mu dzieci pomarły, bo je węże święcone oplotły uściskiem i pożarły HEKTOR (gnie się ku ziemi, drżący) Ciało me oddaj ojcu, dzieciom i mej żonie Tam mamy dowódców, jak: Padlewski, Lewandowski, Langiewicz, Jeziorański, Kurowski, Oxiński PATROKLOS (podchodzi ku Achillesowi) 1 CHÓR Gdzie idzie? 2 CHÓR Poszła w jego łożnice Otwieram oczy patrzę płomień czerwony Jako pożaru łuna bije przez lody I słychać głuchy huk Ale na czole plama zostanie czerwona; Nie ostrzegłam jej, próżno byłoby ostrzegać, Ta plama nie zejdzie z czoła Chlebem cię i solą Witamy, panie Rynek przebyli szczęśliwie i wówczas dopiero Mamajew puścił w pogoń kozaków, których odstraszono paru strzałami Stanęła słucham ona ciche słowo 51 Wmięszała w szmery listeczków osiny Ktoś odpowiedział GOPLANA Może Balladyny Drużka? SKIERKA Nie, pani Ja mam zabić Hektora?! Nigdy! TETYS Przez cię zginie Daleko łatwiejsze bywały łowy na kaczki, które z biegiem strumienia nieoględnie precz poza wieś odpływały Ta myśl, co siadła u przyczołu nad drzwiami mego domu, żąda, bym szedł tam, gdzie zaciążę, bym tu nie ustąpił nikomu Większość ochotników nie stanęła do apelu, już to z przyczyn usprawiedliwionych, jak najrozmaitszych przeszkód technicznych, już to ulegając moralnej depresji w ostatniej chwili A choć, zwodząc ich, do się żadnego nie bierze, jednak (Żartobliwie) gachowie w domie mają leże (Z dworca) (wychodzi:) ARNAJOS (woła ku Odysowi) Kto tam!? 184 (zatrzymuje się) (milczy) Więc ja się położę Na tych żelazkach i skonam, a w niebie Bóg wam odpuści Sterty zboża w polu Ja znam się z nimi; nieraz mi do celi W okna stukają FILON W lesie są anieli, Ale umarli PUSTELNIK Chodź z twoim aniołem Filon bierze na ramiona ciało Aliny i odchodzi z pustelnikiem Chociaż w tym czasie kolej nie odgrywała takiej roli, jak dziś, jednak w życiu wojennym 1863 r O, jakież będą owoce, kiedy przyjdzie lato upalne? O, nie będzie owoców! O, nie będzie czerwonych czereśni! Nie odświeżą nam warg spieczonych zerwane w kwieciu za wcześnie! W białych płatkach wiśniowych zdeptanych stopą zwycięską Wiosna naszego tryumfu jest lata naszego klęską Z buków jesienią płomiennych Padają, padają liście Jak krople krwi Ach, te wrony na kępie! Czy też ja je wytępię, Czy nagle pożałuję I precz stąd powędruję? Biją w skrzydła i kraczą Czego one tak płaczą, Czego mkną w wiatru stronę Jak te liście spalone? Stare dęby i woda Szkoda mi czy nie szkoda? Nie wiem strach tylko zbiera, Co na kępie umiera? Dokąd uciec od zmory kraczących wron, Od szarości wieczornych na niebie smug, Od martwych luster stawu, od ciętych dróg, Od komina fabryki złego jak szpon? Chyba pod te kopice, blade jak miód, Z twarzą w niebo zwróconą w milczeniu lec I czekać białej pełni i serca strzec, By nie pękło jak ciężki, jątrzący wrzód Eleganckie urocze cacko, Zbędny mebel naszej poezji O sięgnij poń garścią świętokradzką, 94 O krzyknij: Sczeźnij! I powiedz po prostu: tak chcę, i powiedz: żyję, I powiedz: walczę i trwam Słowa wiecznie te same, a twoje tylko, nie czyje, Bo w nich tobie życie a śmierć Rzeczywiście, nie wyglądam świetnie i trochę posiwiałem Jego ojciec był jak wszyscy wielcy panowie: miał tyle długów, że pozostało maksimum sto tysięcy guldenów a dziś co? Dziś, jeśli mi się jeden interes w Turkiestanie uda, no, to mogę się zaraz potem zlikwidować Ciotka zastała mnie już ubranego i wkrótce pojechaliśmy na koncert, który udał się świetnie Tylko zrośnięte czarne brwi czynią z niej współczesną, dzisiejszą kobietę ale drażnią tym więcej Teraz niech nowi wystąpią rycerze, Ułani, dawnych synowie husarzy, 18 Którym krew ruska chorągiewki pierze 17 prawdopodobnie w zamieszkiwanym przez siebie domu na rogu Alei D oraz ulicy Dziewiątej czytając zaś, natrafił na taką charakterystyczną wypowiedź amerykańskiego pisarza: Drobne i niepozorne rzeczy służą równie dobrze jak i wielkie symbole pisał Emerson Jeden z moich kolegów szkolnych wcale nie socjalista inżynier, który zarządzał przez pewien czas fabryką w głębi Rosji, opowiadał mi, w jaki sposób się dowiedział o święcie majowym i obchodzie w Polsce, gdy sprawa ta jeszcze nie była tak głośną, jak obecnie Ma o tyle, że ja w takim tonie nie będę z nikim, nawet ze stryjem pertraktował Przedwojenne jej domeny, to jest salony, przestały istnieć Karolcia nie rozumie, że jego sprawy to są wielkie, wszechświatowe sprawy Królu mój, panie mój, w twe serce ja wieraę jak w Boga! Bogdajby tylko intryganci przewrotnymi jakimi i chytrymi podszeptami mi go nie odebrali Smutny to, lecz pełen zasług stan, który wam duchownym nakazuje stawić się na głos cierpienia od kolebki do mogiły Chwila to doniosła w naszym życiu Przez okna wpadał mrok szary i zamgloną tylko postać swą widziała odbitą Pan Mateusz tylko poglądał już nie po ścianach, ale najpilniej, jak być może, wlepił oczy w pannę Annę Liczył na to, że przy końcu miesiąca da się rozpocząć pierwszą próbę kauczuku, a że w przeciągu dwóch fabryka będzie w pełnym biegu Już oni muszą mieć przed tobą pietra A kiedy pan jedzie? zapytał Willis Natychmiast ciżba Murzynów zalewa pokład Do czarta z miłostkami! krzyknął Ty mało z owych czasów możesz pamiętać, a zresztą dom stryjostwa zawsze był zamknięty w sobie, ale ja nieraz przysłuchiwałem się tym właśnie rozmowom par excellence Już idę Był zaledwie wyrostkiem, gdy Jachimowski starał się o rękę Ludwiki, i pamiętał, że do małżeństwa doszło wbrew woli matki, która krzywiła się na pochodzenie i maniery galicyjskiego doktora, lecz nie umiała przezwyciężyć uporu córki I teraz, słuchając Pawła, na próżno starała się znaleźć w sobie oddźwięk tych jednostajnych i spokojnych, jak nurt leniwej rzeki, tonów Przechylił się i dotknął jej lekko Zostawiła tylko czerwoną sukienkę, beżowe pończochy i śliczne brązowe pantofelki na wysokich obcasach Nie było go już nikaj, poszedł do kościoła, gdyż przedzwonili na nieszpór, ale ona cięgiem go miała na oczach Ale co się przódzi narodu namarnuje, tego nikt nie odbierze Pilnuj tu, bo idę do wójta powiedział, wsadzając głowę do ciemnej obory nie ma tutaj tego znajdka co? Witka? ni, pojechał po ziemniaki z Antkiem, bo Kuba miał urznąć sieczki dla koni odpowiedziała prędko i trochę niespokojnie, bo Witek przycupnął za nią ze strachu I bociaków coś więcej niźli zeszłego roku Wie pan, to towar dla amatorów 272 Portki tak ciężą, że ci i na kulasy niełacno; jak nic ma na cztery palce słoniny Czekałem zawiadomienia o dniu waszych zaślubin, postanowiłem w ten dzień zdjąć uroczyście ze ściany sylwetkę Loty i pogrzebać ją pod stosem innych papierów Werterze! zawołała silniej, przychodząc do siebie Moiściewy, a jaki to człowiek, nawet prawo ma se za nic Brak mu wrażliwości, mów co chcesz serce jego niezdolne jest uderzać współmiernie, kiedy idzie ach o pewien na przykład ustęp ulubionej książki, podczas gdy moje i Loty serca rozumieją się tak doskonale; a tak samo w licznych innych chwilach, kiedy uczucia nasze ujawniać się zwykły w ocenie czynów osób trzecich |
||||||||||
|
|
||||||||||
