|
Czuje wówczas doskonale, że są to bliższe istoty niż te, które gdzie... |
||||||||||
|
||||||||||
|
10 Znowu Padlewski czuł pod sobą ten dziwny, chwiejny i niepewny, grunt, na którym niesposób czynić zimnych obrachowań i spokojnych planów HEKTOR Odmawiam twoim rozkazom posłuchu BALLADYNA O wielki Boże! a ty co za widmo? 68 GOPLANA Bańka z kryształu, którą wichry wydmą Z błękitu fali i barwami kwiatu Malują zorze KANCLERZ O co sprawa? LEKARZ O jadotrucie ZALOTNICY Królowa, królowa! (który stoi na środku izby) (wyrywa z rąk Arnaja wieniec) (kładzie sobie wieniec na głowę) O ludzie bez pamięci i serca! Więc wstanie słońce i dzień przyniesie straszniéjszy niż ciemność, a ciszę okropniéjszą niż są burze na morzu, bo będziecie się lękać sami siebie Zbrodni nie lękam się nie lękam winy! Chcę pomsty! Sam ją wezmę i sam mieć ją muszę 87 10 120 HEKTOR Przepadł? Wszak był ktoś tutaj? Czy Deifob? Czy widmo? Czyli mój to cień własny po murze się przemknął? Słońce pali Każdy dowódca był pozostawiony sam sobie Nie na wojnę szły te drobne oddziały, odrywając się, jak sądzono, tylko na czas krótki od macierzystych garnizonów, składów i magazynów Strzęsiesz się, moja duszko, lepiej w domu zostań Ale Nogi przykute GOPLANA Czy ci smutne żale Nie mówią, siostro, żeś ty źle zrobiła? I gdyby siostra twoja żyła? BALLADYNA Żyła? 66 GOPLANA Mogłażbyś ty ją zabić po raz drugi? BALLADYNA szukając koło siebie Zgubiłam mój nóż Niegdyś pożeracze kołdunów i kiełbasy jedli teraz sztukę mięsa z ogórkiem, a węgrzyna zastępowało piwo moim! moim! moim wiecznie! Choćbyś miał księżyc za ślubny pierścionek, Choćbyś miał księżyc, to ja go rozłamię, Zagaszę księżyc, który cię prowadzi Do pocałunków, do kochanki domu GOPLANA sama Więc on ją widział on ją widział nocą; Przekleństwo! wczoraj widział ją w osinie Ściemnia się jak przed burzą JEDEN Z PANÓW Co to? ciemność smutna Na tron upadła i nam na oblicza: Jak zaćmionego słońca tajemnicza Zieloność bladzi staniemy przed panią Nie można było dotrzeć do zamczyska, I pan graf czeka w pustelnika celi, Aż się ta burza wygrzmi i wybłyska W tym położeniu zastała go w sieni Polusia, która posłyszała z krowiarni krzyk mamusi i pędziła, ciekawa, co się dzieje Jerzmanowski od stóp do głowy zbroił się na wyprawę Kromickiego jednak zaniepokoiło to, że mu nie odpowiadam, i wypuściwszy drugi raz monokl, spytał żywo: Czy się co nie stało? Czemu nic nie mówisz? Zdrowi wszyscy odrzekłem Ale to nie był los panny Anieli Nie wiedział sam, 85 co ma myśleć; zrozumiał tylko jedną rzecz: oto, że starymi kluczami mnie nie otworzy Taka naturalność jest przecie nie do wytrzymania Warszawa, 25 stycznia Co do Klary, powtarzam, że nie kocham jej, ale wiem, że ona mnie kocha Miłość taka, jaką mam dla Anielki, powinna uczyć współczucia; tymczasem nie tylko smutek Klary i jej wzmianka o wyjeździe nie wzruszyły mnie, ale wydały mi się wprost zuchwałym uroszczeniem i obrazą dla mnie Nie mów mi, że jest między nami przedział Fortuny Bóg go zniżył Czuje wówczas doskonale, że są to bliższe istoty niż te, które gdzie indziej spotykał, a jednak przypatruje im się, bada je i robi spostrzeżenia jak obcy Było to w piątek, nie zapomnę tego dnia nigdy Nie zgodziłem się jednak na dodatkowe obciążanie przyjaciela, który tym czasem, świecąc sobie lampą, oglądał uważnie łóżko i podłogę koło stołu Mianowicie już od wczoraj przygotował sobie plan zjednania Krzysztofa Nie będzie wam wygodnie, ale moje mieszkanie na usługi wasze porucznikowi spacer i wizytę u Niemeczki, na kuzyna zaś mrugnąłem, by w tym czasie załatwił się z suknem-bibułą N I wiesz co? To przecie wcale nie będzie twoją klęską! Wówczas, gdy wszyscy będą myśleli, że skończyłeś rachunki z życiem ostatecznym deficytem, że przegrałeś i sam sobie wymierzyłeś sprawiedliwość, ty będziesz zawsze miał możność powrotu Mam mieć zarobek do samej śmierci Ponieważ Paweł na niego nie patrzył, Feliksiak nabrał pewności siebie i dodał: A ja teraz jeszcze i to panu dyrektorowi powiem, że inaczej jak na brygadzistę nie przystanę Mianowicie zamówienia Potem byli jeszcze: powiatowy medyk, który wszystkich traktował L e r o y55; powiatowy stryjaszek, dobry sobie głupiec, z którego drwił, kto chciał; powiatowy skąpiec, do którego kieszeni wszyscy się uciekali o pieniądze, agronom, co na 24 pola podzielił swoje łany i miał już merynosy, wreszcie ksiądz wikary, który się tym odznaczał, że śpiewał przy gitarze i fajkę palił Trwał ten koncert dosyć długo, potem podano wieczerzę: na osobnym stole dla królestwa obojga, przy marszałkowskim dla dworu Teraz ukryła twarz w poduszce i zaczęła płakać Tymczasem Ottman mówił znów o fabryce, o tym, że firma wykupiła sąsiednie tereny, na których powstanie oddział traktorów, że przedsiębiorstwo się rozszerza i rośnie, a wszystko dzięki obecnemu naczelnemu dyrektorowi: Rzadko się spotyka takich ludzi jak Paweł Dalcz Piękność jej uderzała nawet przy Faustynie, lecz wszystko w niej było zdrobniałe, a żywość tylko tym większa Znowu te okrutne słowa! Wiem doskonale, że dobry pan Fleurial nie jest moim ojcem, lecz zasługuje tysiąckrotnie na to miano Przy wysokim mahoniowym łóżku paliła się mała lampka, rzucając krąg żółtawego światła na poduszkę i siwą brodatą głowę z żywymi czarnymi oczyma Zresztą masz całe stada przyjaciół, możesz postarać się, by którykolwiek popełnił idiotyzm i ożenił się z tobą To ty, błaźnie! Nie, sire Przecie kiedyś i tak trzeba je będzie otworzyć Z krtani wydobyło się tylko jakieś nieartykułowane charczenie Bo jarmark miał być na świętą Kordulę, walny i ostatni już przed Godami, więc się nań wszyscy szykowali należycie Wyobraź sobie, twierdzi, że opadające liście zanieczyszczały jej podwórze i przygnębiały ją, drzewa pozbawiały ją światła, a kiedy orzechy dojrzewały i dzieci rzucały na nie kamieniami, to ją denerwowało i przeszkadzało jej w głębokich dociekaniach porównawczych nad dziennikami Kennikota52, Semlera53, i Michaelisa54 A chłopaki to ostaną? Siostrzyne zmówiny, to i la nich uciecha zauważył wójt, że to parobki żałosne miny mieli i poglądali na mać niespokojnie Dobrze go cosik ugryzło, kiej się tak bzdycy! myślała zwracając się do Borynów A Jasio stanął jakby rażony piorunem Gęsią orze, piaskiem sieje i niezgorzej im się dzieje! westchnął Jambroży Dyć od tylich skrzatów, baczę ich, a nie poznali mnie! Markotność ją przejęła I tak się działo ze wszystkim, że nawet cielaki utytłane w błocie kiej świnie łaziły samopas po drogach, statki gospodarskie niszczały na deszczu, pługi rdza zjadała, w półkoszkach wylegiwały maciory, a co się zaś pochyliło, co oberwało, co nadłamane padło już tak ostać ostawało, bo któż to miał co podjąć? któż naprawiać? kto złemu zaradzić i gorszemu zapobiec? Kobiety? Ależ tym chudzinom ledwie już sił i czasu starczyło na to, co najpilniejsze! Juści, niechby chłopy wróciły, a w mig byłoby inaczej Czekali też na ich powrót jak na zmiłowanie Pańskie, czekali z dnia na dzień, krzepiąc się tą nadzieją Ale chłopy nie powracali i ni sposobu było się dowiedzieć, kiej ich puszczą Dziwujesz się wieprzkowi? zaśmiała się Jagustynka |
||||||||||
|
|
||||||||||
