|
Pogadamy jeszcze |
||||||||||
|
||||||||||
|
HIPODAMIA Byłaś u niego? DZIEWCZYNA Nie wiem u kogo PATROKLOS Sądzisz, żem zbroi udźwignąć nie zdolny (Z westchnieniem żalu) Inszych napojów do syta zażyłem Chwila za chwilą mijały w przykrym oczekiwaniu 168 Co to są za głosy? KOSTRYN wchodzi zbrojny i krwią pomazany: A Kirkor? KOSTRYN Zginął BALLADYNA chowając nóż zatruty po jednej stronie Miałam nóż gotowy Winnam ci życie Część piechoty po załatwieniu się z Pyrkoszem i jego ludźmi, oswobodziwszy oficerów, ruszyła na jedyną teraz siłę polską, walczącą koło stajni artyleryjskich Nasz wyżeł z początku nie dowierzał zmianie, nie pojmował, czym sobie zasłużył na takie przejście garderobiany z czułości do wstrętu Nie było to wojsko, co, znając zdradliwe prawa wojny, czujnymi się otacza czatami, co mechanicznie, jak zegarek, spełnia swą powinność Z zabicia psa mówili nie będzie żadnego pożytku, a sąd oto przyzna niezawodnie wynagrodzenie i przynajmniej się taki nieborak odrobinę zapomoże Ustaliło się przekonanie, że myśliwi sławnie kłamią KOSTRYN Jeślim to myślał, na wieki przeklinam Ów zakąt mózgu, gdzie się urodziło Szalone dziecko Wierzyłam, że tu być powinna Bratnia mi dusza dusza moja z moją Zacząć jak? spojrzeć jeżeli zrozumie, Przemówić Przebacz, Apollo! promienisty Boże! Że łzy przyszedłem przed ludźmi wylewać I smutek z nimi łamać jako chleby Wchodzi STRAŻNIK wież Spieszno mi widzieć Ilion i rycerzy Zachód milczał i oto mamy skutek tego milczenia Jeźli przegrasz to przydam w pysk na strony obie CHOCHLIK Będę go bez końca Błąkał i sadzał w błocie cha! cha! cha! cha! cha! cha! Odchodzi Chochlik Wobec zaś tego, że ówcześni powstańcy wyobrażali sobie wojnę i warunki wojenne całkiem inaczej, niż okazały się one w rzeczywistości, mamy natychmiast po tym słabym uderzeniu powszechną dezorientację, mamy rozchwiane i zepsute nawet te początki organizacji wojennej, które zostały założone w okresie przygotowawczym Zbliżając się teraz do folwarku zwolnił biegu, spojrzał poza siebie, a gdy już nie spostrzegł ani znaku prześladowania, zadarł do góry ogon i swobodnie zmierzał ku najbliższej stercie zboża Przy krótkim dniu miało się pod wieczór i musieli wracać, ale że pogoda była piękna i cicha, a śnieg w alei ubity jak posadzka, postanowiliśmy z Anielką odprowadzić ich aż do kołowrotu przy gościńcu A byłby mnie już porwał, aż na Łysą Górę śpiewa Mesyjasz przyszedł na świat prawdziwy I Prorok zacny z wielkimi dziwy, Który przez swoje znaki Dał wodzie winne smaki W Kanie Galilejskiej męża, ale ponieważ mogę umrzeć, więc teraz chcę ci powiedzieć, żem ja ciebie bardzo, bardzo kochała Ja tak uważam na to, co się z tobą dzieje, że widzę najmniejszy cień na twojej twarzy, Dziś musiałeś się zajmować gośćmi Jesteś bardzo dobry, ale zaręczam ci, że mi nic nie jest Zaraz po przyjściu Davisów ojciec wszczął jakąś filozoficzną rozprawę, która przetaczając się z kwestii na kwestię skończyła się na analizie ludzkich uczuć Gdybym na przykład oślepł, Laurę obeszłaby tylko o tyle moja ślepota, o ile mogłaby mnie w danym razie ukostiumować na jakiegoś feackiego Demodoka, śpiewającego pieśni przy uczcie Ja zapadam coraz głębiej w moje piaski chłonące Raczej wszystko inne, niż nie widywać Anielki! Przez cały czas łamałem sobie głowę: o czym oni mogli rozmawiać? Chwilami wydawało mi 154 się najprawdopodobniejszym, że ona mu coś powiedziała ale w takim razie obejście się jego ze mną musiałoby się zmienić, tymczasem stało się ono prawie jeszcze uprzejmiejsze Wiem tylko, że cisnąłem jej w oczy tak straszne i cyniczne słowa, jakich żaden inny mężczyzna nie poważyłby się powiedzieć bezbronnej kobiecie Jedna śmierć jest siłą równie bezwzględną, ale w odwiecznych zapasach tych dwóch sił miłość bierze ją za gardło i przyciska jej kolanem piersi, bije ją w dzień i w nocy, bije ją każdej wiosny, chodzi krok w krok za nią i w każden dół, który ta wykopie, rzuca posiew nowego życia W koszu na górze leżała książeczka rachunkowa Był to chłop, wyrwany nie więcej, jak rok temu, z dalekiej, głębokiej Rosji, z okolic, gdzie sąsiedztwo Baszkirów, Kałmuków lub innych mało kulturalnych ludów wycisnęło swe piętno nie tylko na twarzy mego towarzysza podróży, lecz i na zdolnościach do zrozumienia złożonego, pstrego pod względem narodowościowym środowiska, w którym się znalazł przepraszam, może przerywam duet Spojrzał na Angela Usiądź, Krzychu No, bo kochała! Kochała szalenie, całą duszą, całym sercem Wasza Ekscelencja od wczoraj rozpoczynacie nowe życie, winniście sobie zapisać dla nieustającej pamięci: kobieta Pamiętam o tym chmurno odparł Brühl ale nie czas o tym mówić, Hennicke W żałobnym stroju było jej do twarzy, piękność jej świetniejszą jeszcze wychodziła na tle tych czamych sukni i zasłony Może źle uczyniłem Postąpił krok tylko i skłaniając głowę, rzekł: Król nie żyje! Evviva il re!89 odpowiedział cicho Guarini, podnosząc oczy do góry Zastąpił ją z powodzeniem rodzaj telegraficznego kodu Co prawda nigdy, za żadne skarby, nie zdobyłaby się na przyznanie się mu do tego, że Krzysztof jest kobietą, że zmuszał ją do ohydnej rozpusty, której przecie, chcąc czy nie chcąc, jednak ulegała 17 Aniele mój! zawołał Pauli, otwierając oczy Pocieszałem się tym, że nie jestem ani pierwszy, ani ostatni, a raczej ani pierwsza, ani ostatnia z kobiet, skazanych czy zmuszonych do przejścia przez życie w męskim przebraniu Obiecywał, lecz wciąż zwlekał Nie Osiągam ją, poddając mieszaninę działaniu promieni alfa, jakie wytwarza lampa Roentgena w dostatecznej intensywności dopiero przy napięciu dwustu tysięcy wolt, a i to jeszcze jest mało, bo naświetlanie trwa bardzo długo Nie potrzebujesz rzekła Józefina wezwij ojca Guarini Brühla, oni to dopełnią Triboulet, uosobienie cnót ewangelicznych! parsknął król ironicznym chichotem Zarumieniła się i spuściła oczy Pogadamy jeszcze Nie masz matki, by płakała twej straty, na twym grobie łez nie roni dziewczyna miłosnych Przygarnę ja was, sieroty kochane, i nie opuszczę, póki życia! mamrotał ściągając kożuch na rozmamlane piersi, bo go był chłód ździebko przejmował, i wsparłszy się w krzyż plecami, zapatrzony w świtania zachrapał rychło zmorzony śpikiem Być może zechce ona wykonać życzenie nieboszczyka pana Młody inżynier raz jeszcze podał Reginie rękę Jak się okazało, Saint Clare poszedł do pobliskiej kawiarni, aby przejrzeć dziennik O złym się powiadało, to może się i wywołał i wypatruje, kogo by wziąć! Jezus Maria ! Wyjrzyjcie no, chłopaki, tam nie ma nikogo, psy pewnie baraszkują po śniegu Topsy zaczęła Ewa dlaczego jesteś taka zła? Czy naprawdę nikogo nie kochasz? Jakże mogę kochać ludzi, kiedy ich jeść nie można! odpowiedziała z udaną naiwnością Murzynka Mołczat! zakrzyknął naraz jeden ze strażników prężących się u proga Oparta jest na głębokim przeżywaniu własnych, wysublimowanych uczuć oraz niechęci do racjonalnej, zdroworozsądkowej postawy wobec świata Błagałam o przebaczenie Ty nie chciałeś mi przebaczyć! Uważałeś to za karę za moje nieposłuszeństwo; miałeś prawo postąpić w ten sposób, toteż z pokorą znosiłam tę pokutę |
||||||||||
|
|
||||||||||
