|
Ależ dlaczego, dlaczego nie?! wybuchnął |
||||||||||
|
||||||||||
|
Radom miał zostać celem operacji późniejszej, prowadzonej przez skoncentrowane siły powstańcze po oczyszczeniu prowincji z wojska Chochlik gra na flecie smutną pieśń wiejską, a zmięszane w powietrzu poczynają śpiewać Jest to raczej jeden z epizodów, których dość było i na innych terenach; jeden z tych epizodów, które nie tylko nie powodują systemów w sytuacji na terenie okolicznym, ale w ogóle nie zostawiają na nim śladu widoczniejszego Słyszałam echa grobowych rozwalin, Ujrzę, czy więcej prócz słów co wyrzucą Wzruszone groby 1 CHÓR Czy widzicie, idzie jak senna ? 148 2 CHÓR To ona jemu miłośnie życie czyniła, Bogini gwiazd promienna, że nocą szła ku niemu skrycie, a gdy gwiazda zaświtała jutrzenna, dom porzucała i łożnice, unosząc w szatach tajemnicę miłości Obróciwszy więc ku Anhellemu szafirowe oczy zalane łzami wielkiemi, rzekła Ellenai: Umiłowałam ciebie, bracie mój, i opuszczam 50 (podchodzi ku niemu i rozszerza ramiona) (całuje go) (wskazuje miejsce na skórach) (przynosi i podaje szaty) (przynosi mu pić) (pije sam wprzódy) (klęka przed gościem) (zdejmuje sandały Rezosa) (kładzie rękę na sercu Rezosa) (powstaje) (palec kładzie na ustach swoich) (palec kładzie na ustach Rezosa) Demonstracja! Więc chęć wywarcia wpływu na wolę i wyobraźnię przeciwnika? Demonstracja! Więc myśl o wywołaniu zmian w użyciu sił nieprzyjacielskich, zmian korzystnych dla siebie, niewygodnych dla niego? Niechybnie, myśl ta, zdaje się, przez głowę nie przeszła wodzom powstania polskiego Rozkosz z nich piłem zeszłego wieczoru i przypominam tę rozkosz, gdy patrzę Nie wypowiedziała ona głośno swej uwagi, jednakże z mniejszym naciskiem niż Polusia oskarżała Olfąsa Zresztą to przepomnienie wynikało prawdopodobnie z ogólnego wówczas nieoswojenia się z tym potężnym środkiem komunikacyjnym To nie jest otwarta siła, lecz dowcipny sposób Ja mam demonstrować tylko, niechże będzie możliwie dobra demonstracja! Na szczęście spadło z mojej głowy Lubelskie, Warszawa sama się nim zajęła; nie wiedziałbym, co z tym zrobić, jak nadążyć w tym krótkim czasie z robotą na takich przestrzeniach! I z tym, co mam, daj Boże wydołać! Tejże nocy z Siedlec popędzili kurierzy i kurierki z zawiadomieniem o terminie o rozkazie Komitetu do dowódców powiatowych, wyznaczonych zawczasu 8 Tyżeś jest przy mnie, kochanku, tyś całowaniem mię poślubił, do miasta pójdziem o poranku, gdy słońce błyśnie, o świcie Ktoś jest, coś mi powrócił życie ? Ktoś jest, co pieścisz mnie tak czule, ty, co całujesz mnie umarłą ? O patrz, te rany, patrz me bóle ran moich tyle się otwarło Więc my, starce, Cośmy przebiegli po tej biednej ziemi, A nigdy szczęścia w życiu nie spotkali; Możeśmy tylko szukać nie umieli Idź! idź! idź, starcze, do pustej celi Chce wchodzić do celi i zatrzymuje się na progu (Odchodzi za innymi) Grabiec tonie w ziemię, wierzba na tym miejscu wyrasta WDOWA Coś matce staruszce Przyszło do głowy Mój ty królewicu, Jeśli pozwolisz twej pokornej służce, To ci poradzi, piękny krasnolicu Wycofał się do lasu, lecz tuż za nim podążał Kozlaninow Taką chwilę miałem dziś, gdym na skręcie alei zobaczył Anielkę Teraz zdaję sobie z tego sprawę wyraźnie może jeszcze jednak nie dość szeroko, bo jestem człowiek tak powikłany, że straciłem zmysł prostoty Słyszę twój głos, ale cię nie widzę Wzrok mój duchowy cierpi na pewnego rodzaju daltonizm i nie odróżnia pewnych barw W tobie jest moje życie Trzeba przyznać Staszewskiemu, że umie takie rzeczy urządzać Cztery oblicza masz Na niebie, Na cztery świata strony, I zewsząd widzi mię Twój wzrok, I zewsząd patrzy Twoja twarz! Tysiące ramion, rąk tysiące Jako promienie w krąg idące W promieniach ramion trwasz, 39 Jak słońce! Widzę Cię, Panie! Widzę Ciebie! (W tanecznym wirze) Toniesz w głębokich nieb szafirze, A obraz mi się Twój kolebie I nieskończoność wgarnia w pierś! Nogi me jeszcze nie dość chyże! Ręce me jeszcze nie dość giętkie! Szalone wiry nie dość prędkie! Rozkosz pochłania mię jak śmierć Muzyka ustawia się na przodzie sceny, w lewym rogu, plecami do widzów Zdaje się, że Laura naprawdę rozmiłowała się w muzyce Dziwna rzecz, jak kobiety są wrażliwe na wszelką publiczną pochwałę dla bliskich im mężczyzn Pogoda zła Środki nasze techniczne składały się z pewnej ilości czcionek Poza salami królewskimi takież same stoły trzymały królewiczowa Józefa ze swym dworem Beppo mnie w rękę pocałował, stara o mało nie uścisnęła, aż mi lżej, gdym ze współwyznawcami Są bezczelni i raczej grzeszą przesadnym tupetem Na przykład takim głosem drżącym z niecierpliwości pożądania: moojaa Niitoo Napadnięto cię na ulicy Dworskiej Długi czas marzenia jego były tak dziwne i mętne, iż jedynym uczuciem, jakiego doznawał, był stan nieokreślonej mdłości, bez świadomości obrazu lub myśli, które by mogły być jego przyczyną Zaszyto dukata i resztę Najpierw usiłowałem znaleźć w szlamie, co oblepiał mnie ze wszystkich stron, drogę bardziej wartkiego prądu Zaczął wywijać swym rapierem straszliwe młyńce I to nie: ja tęsknię za włoskim niebem, włoskimi twarzami i sercem Włoszki ja tu usycham Wziął taksówkę i kazał się zawieźć do jednego z najlepszych krawców, później do wielkiego sklepu kuśnierskiego Wszyscy już wiedzieli, że została sekretarką Krzysztofa Dalcza, i winszowali jej awansu Pomimo to wszystko źle byś sobie tłumaczył to, co mówię, gdybyś sądził, iż mu nie ufam, że się go lękać mogę Tak, ale ostrożność jest nakazana, a nadzór konieczny Tamtędy płynie strumień złota i rzeka srebra Sułkowski nakazał milczenie W tych szyderskich jego uwagach, których ona zmuszona była słuchać, wyprowadzał po jednemu wszystkie wiary poetyczne, niewinne, dziecięce, oglądał je z urąganiem, rozbierał, analizował, podstawiał pod nie kontrasta i niszczył urok najsłodszy życia dowodząc, że złe jest prawdą, a cnota fałszem Idź precz Amor! Idź precz! Jaki impertynent! A, bo i ten sędzia; po co go tu było przywozić? Na poduszkę Żolka, na poduszkę! W Imię Ojca i Syna i idź aspanna do ogrodu, a okryj się ciepło; niechaj Aniela przyjdzie z pończochą do przedpokoju! W Imię Ojca i a nie pójdziesz precz z krzesła! Weź aspanna chustkę od nosa i trzewiki ciepłe! A która tam godzina? po szóstej, późno! Dajże aspanna pokój, już nie chodź do ogrodu, bo rosa pada Wprawdzie Paweł skłonił go do tego podstępu, ale bezpośrednim winowajcą był Tolewski Król zaczął wołać jeszcze głośniej niż jego dworzanie: Triboulet! Błaźnie! Hultaju! Każę cię oćwiczyć! Tłum gości jął krzyczeć: Triboulet! Triboulet! Przerwano tańce Zdaje mi się, że i to bym mu dowiódł Ależ dlaczego, dlaczego nie?! wybuchnął : nie na biedaka trafiło Obleciał pole, przyniósł koniom koniczyny, podrażnił księże indory, jaże się rozbulgotały, przywitał pieski, że dziw łańcuchów nie pozrywały z radości, sypnął ziarna gołębiom, pomógł młodszemu wypędzać krowy, narąbał drzewa za Michała, spenetrował w sadzie dojrzewające małgorzatki, pofiglował ze źrebakiem i był wszędy i wszystko witał całującymi oczami, jak przyjacioły serdeczne, jak braty rodzone, nawet te malwy osypane kwiatem, nawet te prosięta grzejące się na słońcu, nawet pokrzywy i chwasty; przytajone pod płotami, aż matka biegająca za nim rozkochanymi spojrzeniami szeptała z pobłażliwym uśmiechem: Wariacie jeden! wariacie! A on snuł się i promieniał jako ten dzień lipcowy, jasny, roześmiany, rozsłoneczniony, wezbrany ciepłem i ogarniający wszystek świat duszą miłującą, ale skoro zadzwoniła sygnaturka, rzucił wszystko i poleciał do kościoła Mimo to nie wypił z Gerhardem ani kropli wina Ja również bywam rzadko w kościele Juścić, ale Pan Jezus strzegł, że cała wieś nie poszła z dymem! szepnęła Sochowa Gospodyni wprowadziła go do małego, pokoiku Jak mu pokażę zapis, to się rozchmurzy Wychodziłem, to na progu papierosa kurzył i wróble ziarnem przynęcał Poweselał cały świat, lśniły się kałuże i mieniły się złotymi brzaskami wyszklone śniegi, po drogach dzieci ślizgały się zawzięcie i pokrzykiwały radośnie, gdzieniegdzie zaś staruch jaki wystawał pod ścianą na słońcu, psy nawet naszczekiwały radośnie przeganiając stada wron włóczących się za żerem a cudna, przesłoneczniona roztocz zalewała cały świat pogodną jasnością i prawie wiośnianym ciepłem Prostując się, wzniósł do góry twarz opromienioną wewnętrznym światłem i zawołał głosem zwycięskim: Nie, panie! Nie kupił mnie pan całego, mojej duszy pan nie kupił i zresztą nie mogła być kupiona |
||||||||||
|
|
||||||||||
