|
PRIAM Przychodzę mego syna łzami mymi kupić |
||||||||||
|
||||||||||
|
BALLADYNA Od rana Siedzę na sądach, a żaden z nędzarzy Tak nie pracuje długo i tak znojnie Konie były tuż obok w stajni Lekkuchno i w okamgnieniu Zabrzeski postawił Morusieńkę na nogach, błagał ją jednocześnie, zaklinał, ażeby się go nie obawiała, i przy tej sposobności złożył niezmiernie gorący pocałunek na pięknej rączce bez rękawiczki 40 A ja doglądam ubiorów waszych i w świętej morskiej wodzie szaty wasze płukam a potem suszy je słońce Nie wydarłem jej Bogu, lecz mnie Bóg ją nadał, żebym do woli miał Przejdźmy jednak do faktów, ilustrujących wyżej omówione sprawy Pas na czole, A drugi taki pas mi serce płata; Ten od korony, pokazujqc na serce ten od mieczów kata Skąd ten wrzask? DOZORCA DZIEWCZĄT Gawiedź krzyczy Niechaj te gwiazdy nigdy się nie złocą, Co im świeciły! Niech ten miesiąc ginie! Niechaj anielskiej drogi mleczne stopnie W proch się rozsypią! On był tam? okropnie GRABIEC Proszę! co za dziwy! Kto by uwierzył? BALLADYNA I mnież odmówicie Wiary? nie, proszę o pożałowanie Pójdziesz innym w uciechę Ile razy się zbierze takie przypadkowe towarzystwo uchodzących przed deszczem, można wtedy być świadkiem najrozmaitszych scen i do woli się nasłuchać półsłówek, dwuznaczników, dowcipów, które najczęściej jaki student wesoły puszcza w obieg pobudzając obecnych do śmiechu W pobliżu tak zwanej Patelni zaskoczył je nagły deszcz, spadający w grubych kroplach i przeplatany błyskawicami, których Morusieńka nadzwyczajnie się obawiała Każda kosteczka wywiędła i sucha Przez rozciągniętą skórę wyglądała Prosząc o litość KANCLERZ I nic nie wydała? ŻOŁNIERZ Umarła cicho A na suchej twarzy Dwa wykopała dołki śmierć kościana I w obu dołkach stoją łzy I oto powstaje iluzja, że istniejąca siła moralna jest znacznie większa od siły, reprezentowa 83 nej przez zorganizowanych, że ta siła moralna, rozsiana w otoczeniu, daje się zużytkować materialnie dla celów wojny; że daje się zorganizować jakimś cudownym sposobem dla celów walki, jakby to była już gotowa materialnie siła PRIAM Niech dom mój runie, jeźli Bóg go sądzi PASTUCH (wskazując w bok) A izba moja tu Zanadtoś na krew łapczywy, mitygował ksiądz śpiących wyrzynać, nie żołnierza rzecz! Broń odebrać, konie, siodła pozabierać, a tych biedaków puszczać wolno, taki nakaz z Warszawy Tafijczycy nas wywieźć chcą w dalekie morze PRIAM Przychodzę mego syna łzami mymi kupić Wczoraj zmęczyły mnie i pognębiły różne myśli Jakoż czytelnicy podobni są w tym do osoby oddalonej od przyjaciela swego, a mającej wizerunek jego na pamiątkę, która, gdy on przyjaciel z drogi wraca, Nie przeszkadzajże mi, rzecze jemu, bowiem oto godzina jest, w której na portret patrzeć zwykłam, listy właśnie że pisać mając Krukowiecki jest miasta Wallenrodem, Demokratycznym jest Gurowski My jesteśmy dziwnym społeczeństwem Trzeba pięknej ruiny, ażeby dotrwała aż do końca, aż do posad budowy i pierwszego planu rozłożenia, aż do głazu pierwszego, na którym legendy siadać będą w ciężkich wieńcach bluszczowych, aż do głębi pod głazem, gdzie medale stare w wazach leżą i pargamin żółty z opisaniem pierwotnego pomysłu! Roma, ąuanta fuit, ipsa ruina docet Takie osobliwe misterium c i s z y było już przedmiotem zainteresowania poety w jego tragedii Krakus (1851): kto ciszę słyszał aż do dna, Temu i trumna bywa wygodna; Ale jest nocna cisza i dzienna, Jest dno mająca i jest bezdenna A o tej drugiej rzecz zbyt zawiła; Co nie dopowiem, powie mogiła Tak iż to, co d r u g i e z porządku zdanie głosi i wypowiada, było tylko co p i e r w s z e g o zdania nie wygłoszonym przemilczeniem, a to, co trzecie mówi zdanie, leży w drugiego przemilczeniu, a co czwarte, w trzeciego i tak aż do dna treści, która tym dopiero sposobem jest rzeczywiście wyczerpaną na mocy logiki w takowym procesie dotykalnie objawiającej się Nie rozmyślam nawet o moich winach i o tym, że wszystko mogło być inaczej, że mi trzeba było wyciągnąć tylko rękę po tę istotę, o której teraz mówię sobie: dla kogo warto żyć, jeśli nie dla niej? kogo warto kochać, jeśli nie ją? Wpadam w determinizm i często zdaje mi się, że nie mogło być inaczej, że na tę nieudolność moją życiową składały się całe pokolenia, które już wyczerpały od dawna zasób życia że ja taki byłem i taki jestem, jak musiałem i muszę być i że nie pozostaje mi nic innego jak złożyć wiosła Ta jedyna istota, którą w życiu kochałem, rozdzieliła się obecnie we mnie na dwie odrębne Odtąd, jakoby, w Pabianicach dla przestrogi młodych opowiadają historię o tym, jak świnia zasypała towarzysza Teraz zaś, usuwając Krystynę z widowni i pozostawiając świadków wzajemnego ostrego konfliktu, Paweł mógł się spodziewać, że do odszukania Krystyny nikt nie będzie przywiązywał większego znaczenia Nie mogła zapomnieć Król się rozczulił i uścisnął go Po chwili jednak znalazł się w loży królewskiej Rękę podniósł do góry, Z wami, ojcze, i przy pomocy królowej obawiać się ich nie mam potrzeby odezwał się Brühl Wyprawię cię na górę do N Postawimy niewielką fabryczkę Ale, ale! zawołał król Nie! zachowaj pieniądze krzyknęła wybuchając śmiechem W każdym razie miała dość doświadczenia, żeby zastanowić się nad tym, że Krzysztof w końcu zostanie przecie w Warszawie, a Paweł wkrótce wyjedzie z powrotem za granicę Do telefonu podszedł, jak zwykle w tym domu, Blumkiewicz Pochlebco rzekła Włoszka Z tego eksporterom wypłaca tylko sto milionów, zatem dwieście milionów franków pozostaje mu w ręku Ale pan wie, w czyim? Niewiele z tego przyjdzie panu dyrektorowi, gdyż obie strony, tj Pst! oto dom Mówili razem wgzyscy, tylko Faustyna milczała, wcale się nie zdając tak bardzo rażoną tą wiadomością W tym czasie Piłsudski cieszy się już niekwestionowanym autorytetem Galopujące zdarzenia następnych lat nie pozwalały Józefowi Piłsudskiemu zajmować się wspomnieniami Zresztą stosując się do prośby swego towarzysza, miała zamknięte oczy Jagustynka chciała się z wami zabrać do miasta wtrąciła Józka Zaś między ludźmi już się srożyła sielna zawierucha, latali po wsi kieby poszaleli, kłótnie wrzały po wszystkich chałupach, jakieś baby pobiły się nad stawem, psy ujadały bezustannie, prawie nikt nie wyszedł w pole do roboty, bydło nie wypędzone na paszę ryczało po oborach, nawet mszy tego dnia ksiądz nie odprawił i wyjechał równo ze świtem, zamęt podniósł się coraz większy i niespokojność rosła z minuty na minutę Nie przeczę, ale to mi nie sprawia ulgi Sama jeno w izbie ostała nasłuchując niekiedy za dziećmi, bawiącymi się przed domem pod okiem Bylicy, a po drugiej stronie Boryna leżał jak zawdy samotnie, patrzał w słońce, co się przez okno kładło na izbę smugą rozdrganą i gmerał w niej palcami, a cosik do siebie gwarzył z cicha, jak to dzieciątko sobie ostawione Wniósł na mnie zażalenie do dworu, a minister udzielił mi lekkiej co prawda przygany, ale dotknęła mnie ona tak, że miałem już wnieść prośbę o dymisję, kiedy otrzymałem od niego list prywatny46 Czuję, że nie może się pocieszyć po rozstaniu z mężem A wichry wciąż jednako wiały i gryzły mrozem coraz krzepciej, że już od tej wiejby pozamarzały rzeczki i strugi, bagna stężały, staw nawet pokrył się przejrzystym, modrym prawie lodem, tyle że ino przy moście, gdzie głębiej było, woda się jeszcze burzyła i nie dawała, ale brzegi leżały już skute na moc, że trzeba było przyręble ciąć dla wodopojów Ludwika padła na kolana Przed domkiem bawił się Harry Zaczęłam wtedy zarabiać haftem, żyłyśmy tylko z tego, a było to bardzo mało |
||||||||||
|
|
||||||||||
