|
Co ci jest? Hennicke, opamiętaj się! krzyknął Brühl |
||||||||||
|
||||||||||
|
SKIERKA O biada! a biada! o biada! GOPLANA Próżne żale! próżne żale! Pokazuje w głąb lasu HEKTOR I skąd ta wiara? Przybłędo, hołyszu; nie dbam o życie przez cię ocalone Na ułanów! westchnął proboszcz, wspominając dawne ułańskie czasy (Zbliża się ku Słudze) (poufnie) Słuchaj ty wiesz, jaka jest jedna przyczyna, dla której wszystko wniwecz dziś w domie ruina? SŁUGA (złośliwie) Niewiasta Zresztą nikt o tym wiedzieć nie będzie PUSTELNIK Niech cię Bóg błogosławi Słychać tętent oddalających się koni Aby jednak mieć podstawę rachunku, starałem się do niej dojść Trzeba rzucić wszystko na szalę wypadków, aby ten bój wywalczył podstawy istnienia rewolucji, żeby umożliwił on mobilizację i koncentrację sił rewolucyjnych Panu Albinowi natychmiast się przypomniały uwagi byłego nadleśnego o demoralizowaniu psów myśliwskich przez kobiety l CHÓR Patrzcie, wraca I zobaczył owego Anioła, który mu był przypomniał miłość dla niewiasty i pierwszą jego miłość na ziemi; więc spuściwszy przed nim głowę, stał cicho O wpół do trzeciej punktualnie znowu się tu zjawiał, aby zabrać wyżła, którego niewidzialna ręka także punktualnie wypuszczała z domu Morusieńka rzuciła okiem i spostrzegła, że jeden z tych dwóch włożywszy w oko szkiełko bardzo pilnie jej się przygląda Nie chcę, bym tobie zawdzięczał zwycięstwo Ci, na których nie patrzysz (Wskazuje ku miastu) tam za ciebie giną ANTINOOS (wesoło) Będzie jasno! AMFINOMOS A! Będzie świątecznie! ANTINOOS (do Odysa i Arnajosa) Zaczynajcie! EURYMACHOS (w kole gachów stojący; oglądając się) Gdzie Medon?! ANTINOOS (rozbawiony) (zachęcając Arnajosa) Arnajos! Walecznie 194 [AKT II] ŚWIETLICA W DWORCU ODYSOWYM TELEMAK (do Medona) (wesoło) Zawołaj mi tu dziewki! MEDON (żachnął się) Jaż mam dziewki wołać? TELEMAK (drwiąco) Każę ci I zobaczyłem go raz, że brał w ciemności ołów zgniły i truciznę ową pożywał Lud wasz wtenczas, był jako człowiek, który się budzi i powiada sobie: Oto mnie rzecz miła czeka o południu i weselić się będę wieczorem Zwiastowaliśmy wam nadzieję, a teraz przyszliśmy zwiastować koniec i nieszczęście, a Bóg nie kazał nam wyjawić przyszłości Jestem u tego zakładnicą, co włada w tym namiocie Klara, w tej chwili odjazdu, nie liczyła się już wcale z tym, co ludzie mogą sobie pomyśleć, i o ile w takich okolicznościach było to możebne zajmowała się wyłącznie mną Spekulacja nie może polegać na złudzeniach, a ile tam w tych szlacheckich spekulacjach jest ułudy, to Bóg jeden wie Nerwy moje uspokoiły się przez tę chorobę; nie doznaję już tych trwóg, które dawniej tak mnie dręczyły; chciałbym tylko, żeby Klara wróciła jak najprędzej Nie mogę tego tłumaczyć stanem mego zdrowia jestem zdrów jak nigdy więc tłumaczę to w sposób następujący: ludzie zabrali mi miłość, czas wysuszył nienawiść; że zaś człowiek żyjąc musi czuć czuję przeto, jak umiem, żyję tym, co mi zostało Wszystko to razem wzięte może z czasem wyjść na niekorzyść jej piękności, obecnie jednak jest tak młoda, że oznacza to tylko jakąś żywotność i bujność organizmu i czyni z tej dziewczyny nie zimną lalkę, ale ciepłą, żywą i pełną ponęt kobietę Znów czułem się bezradnym, znów zobaczyłem przed sobą pustkę, znów zawisłem jak w powietrzu W takt przygrywki Marsza Legionów wchodzi Legionista spod Dąbrowskiego Było w niej między innymi i szczęście mistrza, który czuje, że mu się arcydzieło udaje, było może i zadowolenie pająka, pewnego, że mucha wpadnie w jego sieci ale była i dobroć, i litość, i tkliwość, i to wszystko, z czego, jak mówi poeta, radują się anieli w niebie Tę nieumiejętność odpowiedziałem na to usprawiedliwia poniekąd Panteon, Koloseum, Fortuna Yirilis, Vesta, Świątynia Pokoju itd To dziwna rzecz: ja powinienem był być na to przygotowany, a nigdy nic podobnego przez myśl mi nie przeszło Ten nad sobą nikomu panować nie dawał: ani królowej, ani faworytom, ani ministrom, ani mnichom 9 Niech i tak będzie; ale naznaczono dwieście dukatów nagrody dla tego, kto go wyda Dobrze panu tak być spokojnym mówił, widząc, że się uśmiecham, ja w innym jestem położeniu, papier do mnie przyszedł z samego Petersburga, w moim rewirze mam tylko jedną fabrykę pańską dzisiaj całą noc nie spałem, jak tylko brzask, kazałem zaprząc konie i do pana, a pan mi mówi sześć godzin Była też przywiązana do swojego ogródka i codziennie mu się wypłacała Zamilknij podniósł nań surowe spojrzenie ojciec nie po to cię wezwałem, by wysłuchiwać twoich niedorzecznych pogróżek Na tysiąc przechodniów żaden nie uczyniłby tego, co pan uczynił! Rozpędzić wartę, wyważyć żelazne drzwi, i wszystko po to, aby obdarzyć wolnością człowieka, który musi być chyba wielkim zbrodniarzem, jeśli mu wyznaczono tak poniżającą karę! Ach, panie, twój czyn jest tak wielki! Jest godny bohatera pięknych tradycji rycerskich Gdzie? Jak? Byłam u drzwi przerwała Józefina i dobrze się stało, żem się tam znalazła przypadkiem Moim zdaniem kult przeciętności wyrasta z samego instynktu stadowego Prasa, a z nią i publiczność zbyt były zajęte tamtym, by zbytnio interesować się sprawą bądź co bądź odleżałą i przycichłą Spędziwszy kilka godzin w strasznym niepokoju, widząc wreszcie, że dnieje, wróciła do celi, wydana na łup 63 najżywszej boleści Trudno było wyroić niedorzeczniejszy projekt Dowiedział się w swoim ukryciu Bałabanowicz o nienawiści sędziego ku swemu nieprzyjacielowi i przeczuwając w nim sprzymierzeńca użytecznego, potajemnie ku niemu pospieszył Parkany były jednolite, wyciągnięte w równą linię Przybyły gość zasunął się w głąb kanapy i zadumał Brakło cokolwiek pieniędzy, czego król Jegomość cierpieć nie mógł; ten Brühl, który wszystko tak dzielnie sprawiać umiał, uznany został jako jedyny człowiek mogący najjaśniejszemu panu spokojność zapewnić Ależ to dziś najmodniejsze! Dziwię się, że w takim zakładzie jak wasz nie wyrabia się jej masami To Magdalena, pańska żona, żywa, zupełnie żywa Czułabym się jednak zupełnie dobrze tylko wtedy, gdybyś mnie odprowadził do domu mego ojca Pamiętała dobrze tę chwilę Co ci jest? Hennicke, opamiętaj się! krzyknął Brühl Żeby to morówka wziena, psiakrew! buchnął wreszcie i zabrawszy porządki ciesielskie, nawet nie wytchnąwszy przypołudnia, poszedł do Kłębów, kaj miał jakąś robotę przy chałupie Nie było żadnej nadziei na uratowanie Augustyna Werter nie walczy o wzajemność Lotty, zupełnie tak, jak gdyby potrzebował cierpienia, jakby nieszczęśliwe uczucie usprawiedliwiało jego wszelkie życiowe porażki Jeszcze by nie, kiej na takim weselu są, u takiego gospodarza! Nie wiesz, co u Antków? zapytał cicho Niechrzczony jeden powiedział mi w sekrecie, co Lipczaki dzisiaj wracają z kreminału! Wczoraj mi rzekł, myślę sobie, jutro do dnia skoczę i pierwszy dam znać Pracował rzetelnie i ciężko, jak u dawnych właścicieli W gruncie rzeczy nie mamy ze sobą nic wspólnego No, mówię wam, pomoże! Zażył tabaki, pokichał siarczyście i wycierając nos zapytał: Dzisiaj pewnie będziecie radzili o działach, co? Juści, tak je niby we zwyczaju, co dopiero w oktawę przytwierdzili Ale niedługo wakacje! ozwał się znowu ksiądz regens obiecał, że mnie na jakiś czas zwolni, jeśli nasz proboszcz napisze o to do niego Potem Gerhard wyszedł z pokoju |
||||||||||
|
|
||||||||||
